Fotografia, fotografia, daje wolność wypowiedzi i niewolę obrazu. Fotografik to sekretarz rzeczywistości to osobnik zapisujący cudzy obraz. Dodać należy że przy pomocy urządzenia zwanego kamerą fotograficzną. Tak zwany aparat właśnie do tego służy, ale artyści kochają zmieniać świat. Zrobiła to grupa fotografików skupiona przy Galerii MCK w Ostrowcu Świętokrzyskim. Należy w tym miejscu przytoczyć definicję Adama Wiśniewskiego-Snerga "centryzmu" jako żródła opozycyjnego "decentryzmu". który zainspirował całe przedsięwzięcie. Oto tekst Snerga:
"Wszystkie istniejące dzieła sztuki, mimo ich wielkiej różnorodności, zaliczyć można do jednego kierunku - do centryzmu, którego istota polega na tym, że środek przedstawionego przez artystę przedmiotu, czymkolwiek ten przedmiot jest - zawsze zajmuje miejsce w ramach utworu.
Dla twórczości centrycznej charakterystyczne jest dążenie do pełnej ekspozycji prezentowanego przedmiotu - niezależnie od wybranej formy.
Centryzm zezwala na przedstawienie fragmentu jakiejś rzeczywistości, ale tylko w przypadku, kiedy cały przedmiot nie mieści się w ramach obrazu.
Moja koncepcja kompozycji obrazu, w odróżnieniu od omówionej kompozycji centrycznej, nosi nazwę decentryzmu. Obraz wyraża postualat decentryzmu, gdy środek przedstawionego w nim przedmiotu znajduje się gdzieś niedaleko poza ramami utworu, skąd ten przedmiot dominuje nad ukazanym otoczeniem. Taka zasada kompozycji - poprzez stworzenie napięcia między ukrytym przedmiotem a widocznym tłem - pozwala wzmocnić znaczenie przedmiotu albo jego otoczenia w zależności od przypisanej im roli."
Ta definicja decentryzmu stała się ideą grupy fotografików z Ostrowca Świętokrzyskiego w składzie: Mira Rewers, Marek Rachwał, Piotr Komorowski, Mirosław Araszewski, Jakub Kaczanowski, Ryszard Karczmarski, Grzegorz Gałęzia, Cezary Łutowicz, Stanisław Dunin-Borkowski, Mirosław Radomski, Artur Dziwirek, Robert Andre, Jacek Konrad-Jędrzejczak, Agnieszka Radlak, Jerzy Piątek, Andrzej Łada, Justyna Gentile - Łada i Sergiusz Sachno.
Grupa ta skoncentrowała się w sowich działaniach artystycznych na opisaniu rzeczywistości w sposób niebezpośredni, gdzie regułą stały się niedopowiedziane kształty rozmyte kolory, cienie przedmiotów a nie same przedmioty czy zgoła abstrakcyjne formy wymagające od widza refleksji i interpretacji. Dzięki temu fotografie te są śladem działania człowieczego i w tym miejscu właściwie leży wartość tej fotografii, żeby zobaczyć człowieka na którego ślad działania patrzymy na zdjęciu.
Artyści używają tego prowokacyjnie często używają zabiegu kadrowania czy przełamywania kompozycji obcymi sobie elementami. Sporo fotografii jest czarno białych co w tym przypadku dodaje dramaturgi obrazom. Na wystawie można zobaczyć pełną rozpiętość tematów i technik używanych w grupie. Są fotografie studyjne, są aranżowane w plenerze czy we wnętrzach, bogactwo użytych środków miesza się z tematami przynosząc każdemu możliwość zatrzymania się w zabieganiu i skupienia nad refleksyjnością rzeczywistości.
kuratorem wystawy jest Janusz Kapusta
 |
| Fotografia Miry Rewers |
"Wszystkie istniejące dzieła sztuki, mimo ich wielkiej różnorodności, zaliczyć można do jednego kierunku - do centryzmu, którego istota polega na tym, że środek przedstawionego przez artystę przedmiotu, czymkolwiek ten przedmiot jest - zawsze zajmuje miejsce w ramach utworu.
Dla twórczości centrycznej charakterystyczne jest dążenie do pełnej ekspozycji prezentowanego przedmiotu - niezależnie od wybranej formy.
Centryzm zezwala na przedstawienie fragmentu jakiejś rzeczywistości, ale tylko w przypadku, kiedy cały przedmiot nie mieści się w ramach obrazu.
Moja koncepcja kompozycji obrazu, w odróżnieniu od omówionej kompozycji centrycznej, nosi nazwę decentryzmu. Obraz wyraża postualat decentryzmu, gdy środek przedstawionego w nim przedmiotu znajduje się gdzieś niedaleko poza ramami utworu, skąd ten przedmiot dominuje nad ukazanym otoczeniem. Taka zasada kompozycji - poprzez stworzenie napięcia między ukrytym przedmiotem a widocznym tłem - pozwala wzmocnić znaczenie przedmiotu albo jego otoczenia w zależności od przypisanej im roli."
 |
| Fotografia Mirosława Araszewskiego |
 |
| Fotografia Sergiusza Sachno |
Grupa ta skoncentrowała się w sowich działaniach artystycznych na opisaniu rzeczywistości w sposób niebezpośredni, gdzie regułą stały się niedopowiedziane kształty rozmyte kolory, cienie przedmiotów a nie same przedmioty czy zgoła abstrakcyjne formy wymagające od widza refleksji i interpretacji. Dzięki temu fotografie te są śladem działania człowieczego i w tym miejscu właściwie leży wartość tej fotografii, żeby zobaczyć człowieka na którego ślad działania patrzymy na zdjęciu.
 |
| Fotografia Cezarego Łutowicza |
Artyści używają tego prowokacyjnie często używają zabiegu kadrowania czy przełamywania kompozycji obcymi sobie elementami. Sporo fotografii jest czarno białych co w tym przypadku dodaje dramaturgi obrazom. Na wystawie można zobaczyć pełną rozpiętość tematów i technik używanych w grupie. Są fotografie studyjne, są aranżowane w plenerze czy we wnętrzach, bogactwo użytych środków miesza się z tematami przynosząc każdemu możliwość zatrzymania się w zabieganiu i skupienia nad refleksyjnością rzeczywistości.
kuratorem wystawy jest Janusz Kapusta
Wystawę można obejrzeć w ramach XIII Chopin and Friends Festiwal w Polish & Slavic Center 177 Kent Street, Brooklyn NY 11222
