POLSCY ARTYŚCI POLSKA SZTUKA POLSCY KOLEKCJONERZY

De - entryzm z dodanym "C" daje DECENTRYZM

2011-11-09T15:19:00.000-05:00

Fotografia, fotografia, daje wolność wypowiedzi i niewolę obrazu. Fotografik to sekretarz rzeczywistości to osobnik zapisujący cudzy obraz. Dodać należy że przy pomocy urządzenia zwanego kamerą fotograficzną. Tak zwany aparat właśnie do tego służy, ale artyści kochają zmieniać świat. Zrobiła to grupa fotografików skupiona przy Galerii MCK w Ostrowcu Świętokrzyskim. Należy w tym miejscu przytoczyć definicję Adama Wiśniewskiego-Snerga "centryzmu" jako żródła opozycyjnego "decentryzmu". który zainspirował całe przedsięwzięcie. Oto tekst Snerga:

Fotografia Miry Rewers

"Wszystkie istniejące dzieła sztuki, mimo ich wielkiej różnorodności, zaliczyć można do jednego kierunku - do centryzmu, którego istota polega na tym, że środek przedstawionego przez artystę przedmiotu, czymkolwiek ten przedmiot jest - zawsze zajmuje miejsce w ramach utworu.
Dla twórczości centrycznej charakterystyczne jest dążenie do pełnej ekspozycji prezentowanego przedmiotu - niezależnie od wybranej formy.
Centryzm zezwala na przedstawienie fragmentu jakiejś rzeczywistości, ale tylko w przypadku, kiedy cały przedmiot nie mieści się w ramach obrazu.

Moja koncepcja kompozycji obrazu, w odróżnieniu od omówionej kompozycji centrycznej, nosi nazwę decentryzmu. Obraz wyraża postualat decentryzmu, gdy środek przedstawionego w nim przedmiotu znajduje się gdzieś niedaleko poza ramami utworu, skąd ten przedmiot dominuje nad ukazanym otoczeniem. Taka zasada kompozycji - poprzez stworzenie napięcia między ukrytym przedmiotem a widocznym tłem - pozwala wzmocnić znaczenie przedmiotu albo jego otoczenia w zależności od przypisanej im roli."

Fotografia Mirosława Araszewskiego

Fotografia Sergiusza Sachno

Ta definicja decentryzmu stała się ideą grupy fotografików z Ostrowca Świętokrzyskiego w składzie: Mira Rewers, Marek Rachwał, Piotr Komorowski, Mirosław Araszewski, Jakub Kaczanowski, Ryszard Karczmarski, Grzegorz Gałęzia, Cezary Łutowicz, Stanisław Dunin-Borkowski, Mirosław Radomski, Artur Dziwirek, Robert Andre, Jacek Konrad-Jędrzejczak, Agnieszka Radlak, Jerzy Piątek, Andrzej Łada, Justyna Gentile - Łada i Sergiusz Sachno.
Grupa ta skoncentrowała się w sowich działaniach artystycznych na opisaniu rzeczywistości w sposób niebezpośredni, gdzie regułą stały się niedopowiedziane kształty rozmyte kolory, cienie przedmiotów a nie same przedmioty czy zgoła abstrakcyjne formy wymagające od widza refleksji i interpretacji. Dzięki temu fotografie te są śladem działania człowieczego i w tym miejscu właściwie leży wartość tej fotografii, żeby zobaczyć człowieka na którego ślad działania patrzymy na zdjęciu.

Fotografia Cezarego Łutowicza

Artyści używają tego prowokacyjnie często używają zabiegu kadrowania czy przełamywania kompozycji obcymi sobie elementami. Sporo fotografii jest czarno białych co w tym przypadku dodaje dramaturgi obrazom. Na wystawie można zobaczyć pełną rozpiętość tematów i technik używanych w grupie. Są fotografie studyjne, są aranżowane w plenerze czy we wnętrzach, bogactwo użytych środków miesza się z tematami przynosząc każdemu możliwość zatrzymania się w zabieganiu i skupienia nad refleksyjnością rzeczywistości.
kuratorem wystawy jest Janusz Kapusta

Wystawę można obejrzeć w ramach XIII Chopin and Friends Festiwal w Polish & Slavic Center 177 Kent Street, Brooklyn NY 11222

Z teatru Rondo prosto na Broadway

2011-11-02T17:02:00.000-04:00

Droga to jest daleka, ale znakomity początek Wiolka Komar ma już za sobą. W najbliższą niedzielę wystąpi po raz pierwszy na Broadwayu ze swoim monodramem Diva. Występ ten jest udziałem w
The 2nd annual United Solo Theatre Festival. Festiwal ma dopiera dwa lata ale cieszy się coraz większym zainteresowaniem w branży. W tym roku na festiwal przybyło zaprezentować teatr jednego aktora sześcioro artystów z Polski. Na festiwalu wystąpi 77 artystów z 20 krajów i 11 stanów US. Dyrektorem artystycznym i pomysłodawcą festiwalu jest Omar Sangare. Przedstawienia festiwalowe można oglądać od 20 października do 20 listopada.

Wiolka Komar

Wiolka Komar ma na swoim koncie już 4 monodramy, Diva to najnowsza jej produkcja, która powstała wraz z reżyserem Stanisławem Miedziewskim i miała premierę w teatrze Rondo w Słupsku w roku 2010. W dorobku Wiolki jest także praca Tadeusza Różewicza. Tę sztukę napisała Magdalena Gauer, przełożyła na angielski Caryl Swift a kostium zaprojektowała Magdalena Franczak. To bardzo ważne mieć dobrego tłumacza i wystawić sztukę po prostu po angielsku w Nowym Jorku, czego inne artystki nie uznają za konieczne i wyświetlają napisy, których nowojorczycy nie uwielbiają niestety. Dla Wiolki jest to dodatkowy atut wejścia na światowe sceny.

Wiolka Komar na scenie teatru Rondo

Diva to opowieść o duszy artysty i co się z nią dzieje w zależności przez jakie przygody życia artysta przechodzi lub przechodzić musi. Nora Sedler, która jest bohaterem opowieści to znakomita sława operowa, która w młodości przeszła przez okrucieństwa wojny, getta i obozu koncentracyjnego. Jak daje radę ciągnąć swoją karierę śpiewaczą z tymi bagażami opowiada Wiolka Komar. Swoim wystąpieniem Wiolka pokazuje że teatr jednego aktora jest jej bardzo mocną stroną. Nie ruszając się z miejsca trzyma w napięciu widza przez blisko 50 minut. Wszystkie narzędzia jakie ma do dyspozycji to głos i mimika, bo rekwizytów praktycznie na spektaklu brak. Podjęcie się takiego zadania przez niespełna trzydziestoletnią aktorkę to prawdziwa batalia o zawodowy sukces. Ufam że się powiedzie i będę miał znajomą aktorkę w Hollywood wszak zaraz po spektaklu Wiolka rozpoczyna studiowanie zawodu w New York Film Academy. Good luck.

i w znakomitej kreacji Magdaleny Franczak

Przedstawienie odbędzie się 6 listopada o godz. 5pm
Diva w teatrze Row przy 410 West 42nd Street New York, NY 10036
bilety $18 można kupić tutaj:
klik one
klik two

Tony Becker zbiór rysunków ptasich

2011-10-14T14:35:00.000-04:00

Żółty pasek z inskrypcją jak ptaki trafiły do pracowni Anthony Becker

Tony był zawsze związany z naturą. Natura towarzyszy jego sztuce od samego początku, jest dla niego inspiracją i sensem malarskim. Tym razem Anthony zdecydował się na ograniczenie tematyczne, wybrał ptaki.

Tony w czasie wernisażu oprowadza widzów po swoim ptasim świecie

Koncepcja jest bardzo oryginalna i przejrzysta. Na bardzo długim stole ustawił 12 pudełek ze skoroszytami. Pudełka oznaczone są nazwami miesięcy a każde zawiera tyle skoroszytów ile jest w miesiącu dni. Skoroszyty są w kolorze szarym i czerwonym. Teraz zaczyna się wystawa bo w czerwonych są rysunki z danego dnia ptaków, które Tony znajduje w otaczającym go świecie. Ptaki zawsze są martwe, zabierane do pracowni i tam z modela rysowane, malowane czy bardzo rzadko fotografowane. Po wykonaniu pracy modela, Tony urządza ptakom przyzwoity pochówek.

To generalnie opis filozofii pracy jaką wybrał Tony. Na ścianie galerii jest żółty pasek naśladujący pas na autostradzie. Na pasku wypisana ręcznie sentencja opisująca ile ptaków w którym roku zostało namalowane. W całości to ponad 40 gatunków i ponad 400 różnych ptaków.

Jeden z malowanych i jeden z rysowanych ptaków na wystawie

Najbardziej zaskakujące jest to że prace są bardzo malarskie, dekoracyjne i przyjazne. Gospodarzem i przewodnikiem po teczkach z rysunkami w czasie otwarcie był sam Anthony Becker. Artysta bardzo przyjazny i łatwy w kontakcie opowiadający z ogromną sympatią o swojej pasji malowania ptaków.

Świat ptaków to niezwykle kolorowy świat a więc znakomicie nadający się do malowania. Anthony robi to z pasją i radością, ale w tym samym czasie jest znakomitym rysownikiem i kolorystą. Po pracach widać z jaką łatwością posługuje się kolorem. Nie sprawia mu także problemów zmiana techniki czy sam rysunek. Podchodzi także do swoich prac eksperymentalnie, używając od czasu do czasu sitodruku, czy transparentowych foli na których pojawiają się kolejne kolory jak wyciągi barwne a nakładane jeden na drugi budują pełny obraz na wybranym przez artystę tle.

Ptak wyciągnięty z teczki rozpościera swoje skrzydła refleksyjnie

Artysta namawia widza do czynnego udziału w tej interesującej koncepcji opisu przemijania świata natury. Każdy żeby zobaczyć rysunek musi go wyjąć z teki i trzymając w ręku z nim obcować. Refleksja przychodzi samorzutnie kiedy wiemy jaka jest procedura artysty doboru swoich modeli do obrazów, ale nie jest to przykra czy okrutna forma. Tak dobrany sposób pozwala na estetyczne i artystyczne doznania.

Wszystkie ptaki są niezwykle ciepłe i dekoracyjne, przyjemnością jest obcować z taką sztuką na co dzień. Tony zaprezentował na wystawie 128 rysunków, 6 fotografii i jedną grafikę.
Kuratorem wystawy jest Monica Espinel.

średnie ceny na wystawie Anthony Becker "Buckled Wings - Drawing Inventory"

12"x9" w tym akwarele i rysunki kolorowe to $250

mniejsze lub rysunki tuszem czy ołówkiem to $100

kilka małych rysunków można nabyć po $50

PRZYBYWAJCIE • OGLĄDAJCIE • DO DOMU ZABIERAJCIE

Creon Gallery

od 5 do 27 października 2011

238 East 24th Street, 1B New York, NY 10010 Tel. 646.265.5508

proszę dzwonić w celu umówienia się

Information about Olga Boznańska works WANTED!

2011-10-05T15:04:00.000-04:00

Girl with Chrysanthemum, oil on board, 1894, courtesy of National Museum of Kraków

Art historians Ewa Bobrowska from Paris and Urszula Kozakowska-Zaucha are working together on Olga Boznańska Catalog Raisonne, if you know somebody who may have her work, please contact one of them.
Ewa Bobrowska
Urszula Kozakowska-Zaucha

Boznańska received the Golden Laurel of the Polish Academy of Academic Literature in 1936 and in 1938 she was awarded the Order of Polonia Restituta.

Thank you very much for all help!

The National Museum in Cracow is currently preparing an entire catalogue
of Olga Boznańska works which will accompany an exhibition of this
distinguished artist. Therefore we kindly request collectors and owners of
Olga Boznanska's works to contact Ms. Urszula Kozakowska-Zaucha, the
curator of the exhibition: ukozakowska@muzeum.krakow.pl

or Ewa Bobrowska: ewabj@live.fr.

Discretion assured.

Poszukuje prac Olgi Boznańskiej

2011-10-05T14:49:00.000-04:00

przedstawiam apel Ewy Bobrowskiej wybitnej historyk sztuki mieszkającej w Paryżu, która wraz z Urszulą Kozakowską-Zaucha pracuje nad retrospektywną wystawą i katalogiem zupełnym dzieł Olgi Boznańskiej.

radiowa rozmowa z Ewą Bobrowską i Urszulą Kozakowską-Zaucha o Boznańskiej

Dziewczynka z chryzantemami, olej na tekturze z 1894 roku, własność Muzeum Narodowego w Krakowie

Proszę przesyłajcie tą wiadomość do przyjaciół artystów, kolekcjonerów i muzeów.

Muzeum Narodowe w Krakowie poszukuje prac Olgi Poznańskiej

W związku z pracami nad katalogiem dzieł wszystkich Olgi Boznańskiej i planowaną w Muzeum Narodowym w Krakowie wystawą monograficzną poszukujemy wszelkich prac tej wybitnej artystki.

Zwracamy się z prośbą do kolekcjonerów i właścicieli dzieł Olgi Boznańskiej o kontakt z kuratorem wystawy Urszulą Kozakowską-Zaucha:ukozakowska@muzeum.krakow.pl

lub Ewą Bobrowską: ewabj@live.fr.

Zapewniamy anonimowość i dyskrecję.

ZAPROSZENIE na aukcje w Paryżu

2011-09-19T16:35:00.000-04:00

PROJEKT AUKCJI

SZTUKI POLSKIEJ POWSTAŁEJ

POZA GRANICAMI KRAJU

Witamy,

Galeria Roi Doré przygotowuje obecnie planowaną na wiosnę 2012 roku AUKCJĘ SZTUKI POLSKIEJ POWSTAŁEJ POZA GRANICAMI KRAJU. Niżej informacje o tym projekcie.

Zapraszamy zainteresowanych - artystów, kolekcjonerów i posiadaczy do zgłaszania obiektów na aukcję – prosimy o przesyłanie mailem na adres Galerii galerie@roidore.com propozycji dwóch wybranych dzieł wraz z ich zdjęciami i opisem (wymiary, technika, gdzie sie znajduja i ewentualnie dodatkowe informacje) oraz krótką notatką biograficzną. Wszystkie szczegółowe informacje dotyczące aukcji, jej przebiegu oraz spraw organizacyjno-formalnych będą rozsyłane jak tylko zapoznamy się z nadesłanymi zgłoszeniami i zatwierdzimy projekt. Jednocześnie prosimy o przekazanie informacji osobom, które mogłyby być zainteresowane tym wydarzeniem.

Jeżeli jesteście Państwo zainteresowani udziałem w aukcji, prosimy o przesłanie zgłoszenia emailem.

Na obecnym etapie projektu, prosimy o przesylanie nastepujacych informacji:

- zdjecie pracy

- tytul

- technika

- wymiary

- dostepność (jeżli poza Francją, prosimy o podanie miejca gdzie znajduje się obiekt np: USA)

- cena sprzedaży

galerie@roidore.com
or
auction@emartgallery.com

Film: Gibson, Majewski, Bruegel, Hauer, York i Rampling

2011-09-07T02:28:00.000-04:00

PLAYDATES IN USA TO THE END OF 2011

Bilety:
Film Forum od 14 września do 27 września - KLIK

Droga na Golgotę to tytuł obrazu Bruegela z 1564 roku. Tytuł filmu Majewskiego to Młyn i Krzyż z 2011 roku. Premiera 14 września w Film Forum.

Jest na tym obrazie taki mały "wiatrak" taki "młyn" w miejscu gdzie i F-14 by nie dostarczył zboża do przemiału, ale Majewski znalazł klucz do tego jak to przełożyć na ruchomy obraz z pełnym mistycyzmem i urokiem malarza Bruegela.

... a to jest "The" Młyn, prawie jak u Boscha, którego Majewski też się nie wstydzi i ma go w swoich videoartach do dyspozycji państwa jak pogoda dopisze.

Wygląda na to że Majewski jest spowinowacony z Bruegelem i to poważnie. Przetrzymywanie w tajemnicy wiedzy o bohaterach obrazu przez blisko 500 lat nie udało się do tej pory nikomu. Bruegel odległy kuzyn Majewskiego, ale konkretnie bliski artystycznie wydał przez Lecha tajemnicę swoich bohaterów.

Lech Majewski to twórca magiczny i pełny magi. Jego prace i osoba to jest przygoda, to jest wydarzenie i z reguły jest nieokreślalny. Dlatego dobrze że robi filmy bo można go lepiej poznać.

oto lista kto co robi w filmie:

Michael Francis Gibson - to ten co rozumie Bruegela i współscenarzysta

Rutger Hauer - Bruegel

to jest Bruegel w wydaniu Blade Runner "have you ever ritired human by mistake?"

Michael York - przyjaciel Bruegela i kolekcjoner

Charlotte Rampling jako inspiracja Bruegelowej wersji Niepokalanej Panny Marii

Charlotte Rampling

Lech Majewski - to ten co to wszystko potrafił zebrać w całość i przetłumaczyć na język uniwersalny, co znaczy - dla tych co chcą zrozumieć i mają odwagę poświecenia czasu na refleksję. Dodatkowo współautor muzyki z Józefem Skrzekiem.

Majewski to mózg, który atakuje, to nie są żarty zadawać się z nim w sztukę, przecież nawet takiemu Bruegelowi się nie udawało przez blisko 500 lat. Majewskiego wyobraźnia poza sferą magiczną zawsze była bliska malarskiej przestrzeni. Przecież jego pierwszy hollywoodzki scenariusz to Basquiat, bardzo udany i do dziś cieszący się ogromną popularnością.

Byłoby zupełnie ładnie obejrzeć Majewskiego film przed przybyciem na premierę The Mill and the Cross, którego formuła już ostrzega przed nowatorskim myśleniem reżysera i jego brakiem strachu przed łamaniem kanonów, stereotypów i skostniałych relacji, to jest The Garden of Earthly Delights.

Obraz Bruegela to 500 postaci malowanych w studio z natury, pozujących zgodnie z artysty życzeniem bo tak się to malowało, ale Majewski nie maluje tego już namalowanego obrazu, on mu nadaje nowy wymiar i uzupełnia historię ludzi przedstawionych na obrazie i ich obrazowego życiorysu.

Premiera 14 września w Film Forum, przybywajcie, oglądajcie i przyjaciół zabierajcie. To wspaniałe wydarzenie i wielki zwycięstwo artysty. Dla nas to uczta duchowa i nie tylko wszak pójdziemy po filmie do pobliskich barów na drinka.

Jest także szansa na obejrzenie Majewskiego video-artów, ale nie jest to jeszcze potwierdzona wiadomość. Dodam jak będzie.

Z malarską kotarą zmagało się już paru reżyserów, ale żaden do tej pory nie wymyślił podejścia tak zwycięskiego jak pan Lech Majewski.

Bilety: KLIK

Premiera 14 września w Film Forum, przybywajcie, oglądajcie i przyjaciół zabierajcie. Tu lista nie tylko nowojorskich projekcji. KLIK

w Nowym Jorku:

od środy, 14 września do wtroku 27 września

w godz: 1:15, 3:15, 6:00, 8:00, 10:00

dystrybutor filmy na USA: Kinolorber

.. i recenzja z NYT opublikowana 13 września

Zakończona kreska Feliksa Topolskiego

2011-08-27T00:10:00.000-04:00

Dwadzieścia dwa lata mijają dzisiaj od śmierci Feliksa Topolskiego. Zakończona kreska dlatego że myślę o rysunkach Topolskiego jak o jednej kresce, którą zaczął swoje rysowanie, a pewnego dnia kreska się stała zakończoną.

Topolski nie tylko rysował, malował także z podobną manierą jakby niezakończonego pociągnięcia pędzlem, który przechodzi z obrazu w obraz, tak jak kreska z rysunku w rysunek.

Pracownia Topolskiego w Londynie

Ci którzy znają Topolski's Chronicle drukowane w oficynie Poetów i Malarzy należącej do Bendnarczyków wiedzą jak trudno jest odzielić jeden rysunek od drugiego. Pracownia Topolskiego sąsiadowała z Bednarczykami pod londyńskim mostem przez wiele lat. Stąd narodziły się przyjaźnie i zlecenie im drukowanie Chronicle.

Pierwsza strona Chronicle z rysunkami z Nowego Jorku

Dzisiaj w miejscu pracowni Topolskiego jest muzeum jego sztuki, dzięki staraniom i ogromnej pracy jego syna i córki, którzy doprowadzili to tego żeby to miejsce nie tylko nie zagineło, ale żeby stało się miejscem kultowym.

Jednak dzisiaj o kresce. Kreska Topolskiego, który był wielkim reporterem jest troszkę nerwowa, może pośpieszna, ale zawsze przedstawiająca. To jak precyzyjnie przedstawia rzeczywistość zależy zwykle od czasu jaki miał na wykonanie rysunku.

Topolski jest jednym z niewielu jak nie jedynym rysownikiem, którego rysunki były ilustracjami do bierzących wydarzeń, kiedy fotografia dawno ten rynek zabrała dla siebie. Był Topolski reporterskim ilustratorem.

Rysował sceny z wydarzeń teatru II wojny, bywał na zebraniach Black Panthers w latach siedziemdziesiątych i nie ma praktycznie miejsca gdzie nie był.

po lewej kreska pośpieszna a po prawej finezyjna

Słuchał śpiewających hipisów; Boba Dylana i całej reszty. W publikacji Topolski's Chronicle opublikował blisko 4000 rysunków ze swojego szkicownika. Są tam politycy (Mao, Churchill, Stalin i reszta), artyści, działacze i Coco Chanel, a kogo nie ma no chyba tylko mnie.

Patrząc na te rysunki można śmiało stwierdzić że kreska Topolskiego ma ciągłość. Jego sposób rysowania jest bardzo specyficzny dla artysty przekazującego kształty z prędkością reporterską. Dokładając niebezpieczeństwo sytuacji w jakiej wykonuje Topolski rysunki, często zagrażające życiu, imponuje fenomen jego zachowań że mu się udało przetrwać ciągle rysując.

Porównując rysunki w "Topolski's Chronicle" odnoszę wrażenie że on nigdy nie oderwał ołówka od papieru. Posiadał nadzwyczajną umiejętność omijania szczegółów kiedy nie ma na to czasu, ale kiedy jest to szczegóły są dopracowane. Czy nie jest to piękne. To jest to co robi sens w życiu artysty. Połączenie warsztatu z kreatywnością. Topolski robił to doskonale. Rysował praktycznie tylko "live". Nie ma w jego dorobku prac z pamięci czy fotografii, a to jest niezwykłe nawet dzisiaj.

Swoją refleksją o tym wielkim artyście o którym będę pisał nie raz jeszcze, świętuje rocznice zakończonej kreski, która tak naprawdę nigdy się nie zakończyła po prostu zawinęła koło.

Dagmara Genda i jej "Building Disaster"

2011-08-21T14:28:00.000-04:00

Dagmara Genda siedzi na bujanym fotelu z miną która mówi że jest zagrożeniem i to poważnym

Do ekspozycji na terenie okupowanym przez 3rdWard, wykorzystane zostały piękne pomieszczenie gdzie w zwykłe dni obywają się warsztaty artystyczne i operuje studio fotograficzne.

Dagmara przybyła do Nowego Jorku z Kanady ponad miesiąc przed terminem wystawy. Powód był nie banalny bo tyle zajęło jej wykonanie kompozycji ściennej przed wernisażem.

Dagmara Genda ze swoim ulubionym motywem przy muralu w 3rdWard

Głównym elementem kompozycji jest rodzaj uniwersalnego wieżowca, który mocno przypomina Pałac Kultury i Sztuki w Warszawie, ale tak naprawdę nim nie jest, a jest właściwie tylko dla tych dla których jest znajomym widokiem. Wszyscy inni traktują budynek na kompozycjach Dagmary Genda jako wieżowiec, przecież nawet przypominający w wielu miejscach nasz nowojorski Empire State Building.

Wystawa zatytułowana "Building Disaster" wydaje się sugerować że w świecie Dagmary budowanie drapaczy chmur nie ma nic wspólnego z ustrojami a raczej na pewno z zagrożeniem dla gatunku ludzkiego.

Dagmara Genda jest bez wątpienia mistrzem lini. Linia w jej sztuce jest najważniejsza i wszechobecna. Z lini Dagmara tworzy cały swój artystyczny wizerunek. Mimo tego prawdą jest że inspiruje się plamą. Rozpoczyna swoje działania od plamy farb na których odbywa się poszukiwanie kształtu który ją zainspiruje a potem zostaje już tylko umiejętność rysowania i benedyktyńska cierpliwość żeby dzieła dokończyć.

kompozycja Stalin i koty i jej fragment

Właściwie w rysunkach Dagmary przenikają się dwa wątki, architektoniczny i erotyczny. Wątek architektoniczy użyty na wszystkie sposoby generalnie prowadzi do katastroficznych wizji, poszarpanego świata. Natomiast erotyczny wydaje się być w efekcie pasją emocjonalnie robuchanym światem może większym od drapaczy chmur.

co ten Stalin robi?

Rysunek Stalina z ręką w kieszeni i twarzą na którą spadła czapka w ekstazie takiej że aż kot podwija wąsa, raczej nie trzeba interpretować.Duża kompozycja, która na wystawie wzbudzała duże zainteresowanie to kompozycja "Stalin i koty". Dagmara często używa produktów socjalizmu jako symboli w swojej sztuce. Kompozycja Stalina z kotami powstawała trzy lata.

Dagmara w większości rysuje, ale także z powodzeniem robi instalacje, gigantyczne kompozycje ścienne, ilustracje a także video.

Jest artystką młodą, niezwykle uroczą, bardzo uzdolnioną z wypracowanym już wyraźnie stylem i kierunkiem jego rozwoju. Lista wystaw mówi sama za siebie.

fragment jednej z kompozycji rysunkowej z Pałacem Kultury

W Nowy Jorku można oglądać mural z Pałacem Kultury w lobby 3rd Ward na Brooklynie.

Bogactwo dla dzieci od Tomka Bogackiego

2011-08-03T00:40:00.000-04:00

Tomek Bogacki jest malarzem z wykształcenia. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie w klasie Tadeusza Dominika. Ma na swoim koncie projekty filmów animowanych, scenografii teatralnych czy gry na perkusji. Z wyboru jest autorem książek dla dzieci. Uprawia wiele zawodów równocześnie ale dzisiaj będziemy rozbierali jego książek kreowanie.

Tomek wspina się do prezentacji swoich książek

Tomek używa w swojej twórczości ilustratorsko/literackiej imienia Tomek (org. Tomasz) tak lubi tak się przyzwyczaił i my z nim. Tomek prezentuje właśnie swoje prace w serii kurowanej przez Janusza Skowrona "Starbucks loves Art". Jest to kawiarnia Starbucks na Greenpoincie, ale każdy artysta który mieszka w Nowym Jorku rozumie i wie jak ważne jest w tym mieście pokazać się w tego typy miejscu. Nowojorskie restauracje, bary, cukiernie i kawiarnie mają gigantyczny dorobek w promocji przybywających z całego świata artystów.

Janusz Skowron na swoją 51. wystawę wybrał mistrza w swoim fachu. Książka Tomka Bogackiego o Januszu Korczaku, którą on i napisał i zilustrował, jest już opublikowana w 6 językach, a pierwsze wydanie było zaledwie w 2009 roku.

Dlaczego Tomek jest tak dobry w tym co robi, bo ma do tego serce i się temu poświęca, on po prostu potrafi myśleć jak dziecko i widzieć świat okiem niedorosłym. W skrócie mówiąc widzi świat takim jaki jest bo jeszcze go nie nauczyli że to co widzi nazywa się inaczej.

To właśnie książka o włażeniu na drabinę

Robi więc książkę o wspinaniu się na drabinę. Książka stoi w miejsciu ale bohater pojawia się w całym kadrze po to żeby zniknąć w ostatnim przed zamknięciem książki. Czy jest takie dziecko które z tego nie zrozumie co to jest "wspinanie się po drabinie" nie sądzę!

Tomek Bogacki z kuratorem wystawy Januszem Skowronem

Sugestywność ilustracji Tomka jest kompletna, ale wysila się jako autor żeby dodać do obrazu także słowo i to takie jakiego dzieciak nie zna, ale nauczyć się musi. Zawsze jest łatwiej jak się przekłada wizję na słowa a nie odwrotnie. W ten prosty sposób Tomek Bogacki daje dzieciom świat, który ich bawi i uczy.

Ze swoich ponad 50 tytułów dla dzieci kilkanaście jest z jego tekstem.

Większość wydanych tytułów to książki dla najmłodszych, czyli tych co już widzą ale nie wiedzą czy to się mówi tak czy siak. Zresztą to najtrudniejszy rynek dla autorów, nie ma zbyt wiele jak wie każdy kto ma dzieci książek dla tych co jeszcze nie chodzą do szkoły. Tomek jest właśnie mistrzem w tym dziale. Uwielbia i robi to z pełnym profesjonalizmem czyli książki dla maluchów.

Tomek sam potrafi wymyślać tematy i je redukować do poziomu świata dziecięcego. Tomek potrafi bawić się w nieskończoność w kotka i myszkę cały czas rysując i kota i myszkę. Zrobił nawet książkę w której dochodzi do porozumienia między tymi odwiecznymi "przyjaciółmi". Ta historia ma ważne uzasadnienie o którym innym razem.

Półka z książkami Tomka

Dlatego to jest piękne i dowodzi że Tomek rozumie dzieci. Dzieci wszak jak dorastają nie znają "wojny" więc świat kota i myszy że to niby mają walczyć ze sobą z założenia jest dla nich nie zrozumiały w stu procentach. Tomek tam jest z nimi jak dzielny reporter pokrywa sposób widzenia dzieci, jest na posterunku i dzielnie dba o to żeby dzieci nie deprawować ale przy okazji zainteresowania sprzedać parę lekcji. Jest to powód dla którego książki Tomka robią karierę na świecie. Ma nagrody z Japoni i Angli, ma nagrody z USA i Antypodów, ma książki wydawane prawie w każdym języku znającym druk.

Tomek Bogacki od 1994 roku mieszka w Nowym Jorku, mieszkał już wcześniej w Angli i Szwecji, ale nie uważa się za "mieszkańca" jest zupełnie wyzwolonym artystą, który robi swoje i nie ma znaczenia gdzie to robi, ma znaczenie że znajduje uznanie gdziekolwiek to robi. Takie postawy nazywamy sukcesem samym w sobie i tak właśnie jest z Tomkiem. Ma na swoim koncie ponad 55 książek które zilustrował, kilkanaście książek do których także napisał teksty i setki książek wydanych w innych językach.

Większość książek Tomka wymaga osobnego opisu i omówienia dla dorosłych, dla dzieci żadna.

Wystawa w Starbucks na Greenpoince potrwa do końca sierpnia.

Przybywajcie, oglądajcie i innych zachęcajcie. Miłośnicy sztuki kupujcie. To ma sens i jest dobrą inwestycją.

Zapraszam także do obejrzenia video Janusza z prezentacją wystawy

Tomek Bogacki w Starbucks

To jest Starbucks na Greenpoincie gdzie jest wystawa Tomka

Emocjonalści w Central Park

2011-07-17T00:35:00.000-04:00

Mamy dzisiaj w centrum świata, w centrum Nowego Jorku, w środku Central Parku wystawę. To jest świetny pomysł, pogoda znakomita, bardzo ciepło z lekkim wiaterkiem. Spędzamy tu całą sobotę (16 lipca 2011, od 10 rano do 17. wieczorem), Janek Hausbrandt, Wojtek Kubik, Arthur Skowron, Beata Szpura, Lubek Tomaszewski, Ania Zatorska, Janusz Skowron i ja Mietko.

Lokalizacja znakomita tuż obok Turtle Pond, okrągły plac na którym ustawiliśmy 24 sztalugi z pracami u stóp pomnika Władysława Jagiełły, który zdobi to miejsce od 1940 roku przyjęty przez Central Park po wystawie światowej w 1939, kiedy nie miał się gdzie podziać po zamknięciu polskiego pawilonu.
To inicjatywa Janusza Skowrona, który zadbał o zezwolenia, zaproszenia i oranizację całego wydarzenia "Emocjonaliści w Central Park". To duża sprawa. Janusz niedawno świętował 50. wystawę w Starbucks na Greenpoincie. To kupa roboty i poważne dokonania jak na konto jednej osoby. Taki Central Park się liczy w każdym resume. Zrobił to mądrze.

od lewej: Wojtek Kubik, Janek Hausbrandt, Ania Zatorska, Arthur Skowron, Lubek Tomaszewski, Janusz Skowron, Beata Szpura i ja po drugiej stronie obiektywu

Lubek Tomaszewski przydźwigał ogromną rzeźbę tancerki wykonanej z miedzianej blachy kolorowanej srebrem i innymi metalami z których Lubek robi sobie tylko znaną technikę rzeźby z wyglądem brązu. Tancerka wzbudzała przez cały dzień zainteresowanie młodszej części publiczności, kiedy dziewczęta w kręgach robiły sobie fotografie z rzeźbą naśladując pozycje tancerki. To właśnie daje nowy wymiar sztuki grupy Emocjonalistów. Spotkanie z publicznością przypadkową w dość szpanerskim miejscu. Przypadkowość ta daje nowy wymiar krytyki jaką można uzyskać od osoby obcej i nie w galerii.

Janek w rozmowie z agentem Polskiej Agencji Prasowej jako tło do moich dwóch fotek

Janek Hausbrand pokazywał swoje impresje nowojorskie. Te czarno/białe foty zawsze robią wrażenie bo są intrygujące. Pokazują w formie romantycznej codzienne obrazy z życia nowojorskiej rzeczywistości.

Wojtek Kubik, który jeździ po całym świecie i zbiera bardzo emocjonalne obrazy w bardzo nie zbliżonych od siebie sytuacjach. Mamy więc jego fote z parą całującą się z pasją pod paryskimi kamienicami ale w tle jest wieża Eiffla. Z kolei Tomasz Stańko w kolorach reflektorów jest w klubie Birdland. Wojtek w tym samym czasie pokazuje kilka innych koncepcji z walki o tenisowe pierwszeństwo, także bokserskie zmagania mistrzów. Jest to fotografik o wysokim bardzo poczuciu estetyki ale związanej z treścią wydarzenia na fotce. Jest to powód że Wojtek jest jedynym który rozpoznaje na zdjęciu konsekwencje wydarzeń. Rozpoznając to podąża za wydarzeniami ze swoimi fotami.

Ania Zatorska nie mogła ogonić się od osób pytających o ceny jej obrazów. Znaczy to dla mnie jedno że się podobała tej zróżnicowanej publiczności. Malarstwo Ani jest ciągle eksperymentujące i Ania nie podjeła decyzji co jej "leży". Poszukuje palety, techniki i tematów. Jest bardzo pracowita i efekty tej pracy można zobaczyć na każdej wystawie.

Arthur Skowron, jak zawsze w tym samym czasie obecny i zmęczony. Pokazał cztery obrazy olejne o skomplikowanej kolorystyce bo bardzo zimnej. Wiem że mieszka nad oceanem ale tam nie zawsze jest zimno. Z jego poprzedniej wystawy z obrazami z wędkowania i walki z rybą te są ewidentnie przełożone na język koloru i ruchu. To świetny artysta, należy śledzić co robi.

Lubomir Tomaszewski opowiada o swojej "Tancerce"

Beata Szpura jak zawsze oddziela swoje ilustracje od swojego malarstwa. Pokazała tym razem jedno i drugie. Kilka ilustracji i kilka obrazów. Malarstwo Beaty ma zawsze ślad techniki akwarelowej, jej obrazy są jakby przeźroczyste i mają dużo widocznej przestrzeni podobrazia. Beata jest świetna w nastrojach. Zawsze jej prace pokazują "nastrój". Obrazy i ilustracje są nie specjalnie realistyczne ale dopiero po dokładnej analizie, z grubsza wyglądają na realistyczne. Ten właśnie "trick" pozwala Beacie na rozmowy wyjaśniające z widzami. W jej malarstwie wszystko jest jakby nie zdecydowane do końca, jakby nie domalowane, że niby jeszcze ten obraz czeka na ostatni ruch pędzla, a ja myślę że ona to daje widzowi. Hej domaluj sobie to co ja w tobie budzę, dodaj sobie kolor w swojej wyobraźni, na który ja czasu nie mam. W ten prosty sposób Beata tworzy dialog z odbiorcą, który jest zwycięski.

Jest z nami też Janusz Skowron, to ten co nas tu przygonił, to ten co wymyślił to zwycięską imprezę. To był świetny pomysł. Jeżeli Janusz zgodnie z obietnicą powtórzy to co miesiąc przez rok to nie mam cienia wątpliwości że jeden z nas wyląduje w dobrym miejscu zawodowo.

Janusz pokazał 5 plansz ze swoimi rysunkami, w większości były to rysunki erotyczne. Czy do końca to nie wiem bo czasem sięgały po widza i jego wyobraźnię. Publiczność uwielbiała i nawet kiedy ktoś zobaczył pierś nagą na rysunku to nie zadzwonił po służby. Zawsze byłem fanem Janusza "erotyków" są to przepiękne rysunki opowiadające o niezwykłej konstrukcji kobiety. Udaje mu się widzieć rzeczy jakich inni nie widzą, daje także pewność że są to rzecz piękne a nie dewastacja dobra.

No i Ja też tam byłem i miałem bardzo dużo radości z tego wydarzenia. Pokazałem dwie foty na aluminium, taka nowa dość skomplikowana technika wypalania fotek na aluminium i przy tej okazji około stu fotek na papierze.

Tak to właśnie pomnik Jagiełły, jest okazały i prezentuje się świetnie

Było wspaniale i okazale, zobaczymy co inni napiszą.

Sprawozdanie z naszej akcji w Central Park w TVPolonia

Konkurs na pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej

2011-04-27T15:09:00.000-04:00

Został ogłoszony konkurs na pomnik przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z Ministrem Kultury Federacji Rosyjskiej, który będzie poświęcony ofiarom katastrofy samolotu TU - 154 - M pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 roku. W wypadku tym zginęło 96 osób w większości wysokich urzędników Rządu RP. Pomnik ma stanąć w okolicach miejsca wypadku.

Koncepcje projektu należy składać do 30 listopada 2011 roku.

W konkursie może brać udział każdy, nie ma ograniczeń wiekowych ani międzynarodowych

film o tragedi:

Pełne teksty regulaminu i aplikację zgłoszenia należy pobrać tutaj:

Regulamin w języku polskim
Formularz zgłoszenia do konkursu w języku polskim

Rules in English
Contest Apllication in English

Правила пo Русский

Форма

Kasperczyk czyli geniusz-malarz Maniek

2011-03-18T12:11:00.000-04:00

Kasperczyka znają w Paryżu. Jest szalony pod każdym względem dokładnie na tyle na ile artysta powinien być żeby być twórczym i nowatorskim. Marian to człowiek, który uznaje że każda rzecz jest do zdobycia. Jeździ motocyklem który stoi w pracowni bo na ulicy kradną. Ma pewnie z tysiąc koni mechanicznych i pędzi pewnie szybciej niż sławny francuski express do Marsylii. Nie znam się na tym ale wygląda groźnie jak samuraj na koniu.

Marian Kasperczyk

Pracownia to była restauracja w mocno kolorowej dzielnicy Paryża gdzie spokój jest rzadkim gościem. Pytam dlaczego tutaj? No jak to przecież tu było najtaniej więc kupiłem knajpę, wywaliłem meble z kuchni zrobiłem piękną łazienkę z zaplecza piękne mieszkanie a w restauracji po usunięciu urządzeń jest przepiękna przestronna pracownia z naturalnym światłem wpadającym przez okna wystawowe. Dochodzi do tego wspaniała wysoka piwnica do "mokrej roboty" to na tym właśnie polega geniusz Mariana Kasperczyka że robi "mokrą robotę"

Marian przy "mokrej robocie"

Nowa technika malarska, której wynalazcą jest Marian Kasperczyk oficjalnie nosi nazwę "malowanie od tyłu na przód". Myślę że pora ją nazwać czymś w rodzaju "Casphera style" czy "Casperism" Nie wstydźmy się że mamy genialnych malarzy w słowiańskim szczepie. Sama technika malowania jak to zwykle dzieje się z genialnymi wynalazkami jest dziecinnie prosta. Droga pod górę zaczyna się dopiero kiedy dochodzi fizycznie do malowania, które jest bardzo fizycznym w tym przypadku zajęciem. Marian żeby przygotować płótno do malowania tą techniką buduje specjalne krosna malarskie, z potężnych profili aluminiowych, które na rogach posiadają regulacyjne mechanizmy do naciągu płótna. Na krawędziach konstrukcji metalowej znajdują się drewniane listwy na które wstępnie naciąga się płótno, którego naciąg poprawia się później metalowymi mechanizmami w narożnikach. W ten sposób powstaje konstrukcja ułożona na podłodze piwnicy o wadze 20-50 kg w zależności do wielkości płótna gotowa na "mokrą robotę". Na czym polega część pracy zwana morką robotą? Artysta wylewa wiadro farby na tył napiętego płótna, rozprowadza w miarę możliwości po całej powierzchni wstępną warstwę malarską. Następnie rozpoczyna przetłaczanie szczotami farby przez sploty płócienne na drugą czyli przednią stronę. Po przetłoczeniu większości farby rozpoczyna się mozolna praca nad kompozycją. Kasperczyk maluje w tej chwili sporo portretów i kompozycji literniczych. W tym momencie pracy musi cały czas dźwigać całą konstrukcję żeby podglądać przebieg pracy od strony "prawej" czyli tej która będzie widoczna.

obrazy przetłokowe po zdjęciu z konstrukcji mokrej

Najważniejszy jest jednak efekt tego działania, a jest on niezwyczajnie pociągający, budzący zachwyty i owiany tajemnicą prostoty wykonanie, której nikomu nie udaje się powtórzyć.

Powstają w ten sposób obrazy, które mocno fakturowe od przodu pokazują w tym samym czasie niegruntowane płótno. Faktura jest tak głęboka że przy mocnym oświetleniu bocznym nie widać namalowanej twarzy a tylko nierówności, ten samo obraz oświetlony z przodu przedstawia twarz wyraźnie czytelną i rozpoznawalną. Marian używa palety raczej z wybranymi kolorami i raczej ich niewielką liczbą, często zamykającą się zaledwie w kilku. Powoduje to że jego malarstwo ma wygląd bardzo nowoczesny i ascetyczny. Nadaje się znakomicie do dekoracji dużych przestrzeni i każdy obraz istnieje sam w sobie i sam dla siebie, nie potrzebuje innych do towarzystwa żeby dobrze wyglądać.

Kasperczyk wystawiał swoje prace w wielu miejscach na świecie, ale nie robił tego od paru ładnych lat. Mamy właśnie rzadką okazję obcować z jego malarstwem przez następny miesiąc w Roi Doré Gallery w Paryżu. Wystawa otwarta kilka dni temu będzie dostępna do 9 kwietnia 2011 roku.

plakat paryskiej wystawy

Marian KASPERCZYK à l’Espace Roi Doré: Exposition "BACK TO FRONT PAINTING" – od 10 marca do 9 kwietnia 2011

Roi Doré Gallery

6, Rue Sainte Anastase, Paris, France 75003

Przybywajcie, oglądajcie, nabywajcie i do domu zabierajcie.

Piotr Strelnik w paryskiej galerii Pozłacanego Króla

2011-02-02T08:57:00.000-05:00

W czwartek 3 lutego Piotr Strelnik rozpoczyna miesięczną przentację swoich najnowszych obrazów. Strelnik to artysta niezwykle odważny malarsko. Jego płótna pełne ekspresji i rozmachu sięgają swoimi rozmiarami kilkunastu metrów. Paryska galeria Roi Doré przy 6 Rue Sainte Anastase będzie prezentować płótna, papiery i monotypie Strelnika od 3 lutego do 5 marca.

Piotr Strelnik w czasie przygotowywania ekspozycji w Paryskiej galerii Roi Doré

Artysta przeszedł długą drogę od lubelskiego plastyka przez Nowy Jork do Paryża. Specjalnie na tą wystawę namalował obraz efemeryczny na ścianie galerii o rozmiarze 6 metrów na 14 metrów. Żeby to zobaczyć "musi" się wpaść do galerii nie koniecznie na wernisaż, ale po ekspozycji dzieło zostanie zamalowane.

Strelnik w swojej pracowni wybiera obrazy na wystawę

Poza malarstwem monumentalnym, Strelnik uprawia malarstwo sztalugowe, monotypię, rysunek i co dodatkowa malowanie po książkach. Z pozoru wydaje się to barbarzyńskim zachowaniem, ale właściwie nie jest. Strelnik bierze książkę często przypadkową choć nie zawsze i maluje na niej nową formę malarską. Powstaje ona często z inspiracji tego co się dzieje w jego życiu w połączeniu z tym co znajduje w książce. Wydobywa w ten sposób ze swojego malarstwa nowy nieosiągalny w inny sposób wymiar. Książka taka staje się samoistną galerią jego prywatnego malarstwa. Jest to niezwykłe przeżycie kiedy dotyka się kart które są prawdziwymi obrazami. Przerzucając kartki nie widzi się miejsc gdzie resztki książki przenikają się z nowym dziełem. Nie ma w tym ani cienia plagiatu czy podpierania się tym co jest w książce jest to zupełnie nowa wartość na wysokim poziomie artystycznym. Na tej wystawie książek nie ma ale może będą na następnej.

malarstwo Strelnika w książce nazwanej Basia

Przybywajcie, oglądajcie i do domu zabierajcie.

Pityńskiego wystawa w Galerii Nowego Dziennika

2011-01-10T12:52:00.000-05:00

Rzeźby Pityńskiego są inspirowane historią Polski, stąd pomysł artysty na dwie wystawy swoich prac w 70. rocznicę germańskiego i sowieckiego najazdu na Polskę. Koncepcja bardzo klarowna i wynikająca z sytuacji w jakiej się artysta znalazł w sowim życiu. Urodzony w Ulanowie w Polsce a mieszkający i tworzączy w USA.

Dlatego więc mamy pierwszą wystawę w Nowym Jorku poświęconą pamięci najazdu Rzeszy na Polskę 1 września 1939 roku a drugą w Polsce poświęconą pamięci najazdu Kraju Rad na Polskę 17 września 1939 roku. Obie wystawy są pierwszymi pokazującymi tak dużą część dorobku artysty.

Medal poświęcony pomnikowi Katyń w Baltimore, rewers i awers

Medal poświęcony 600 leciu obrazu cudownego Matki Boskiej Częstochowskiej, rewers i awers

Pityński głównie zajmuje się rzeźbieniem pomników, które z oczywistych powodów trudno jest zebrać w jednym miejscu a jeszcze trudniej znależć galerię, która je może pomieścić. Tym razem na wystawie nowojorskiej mamy okazję do obejrzenia miniatur pomników, rzeźb kameralnych i co raczej należy do sporej rzadkości rysunków rzeźbiarza.

Miniaturka pomnika Tadeusza Kościuszki stojącego w St. Petersburg na Florydzie

Dodatkową atrakcją tego pokazu będzie po raz pierwszy pokazana większość medali jakie zaprojektował artysta, których ma na swoim koncie sporo. Jedną z miniatur pomnikowych będzie jedna z najsławniejszych rzeźb Pityńskiego umieszczona w jednym z najbardziej prstiżowych miejsc na świecie, czyli pomnik Katyń z Jersey City.

Medale Pityńskiego to zupełnie osobna historia, to jakby przeciwieństwo tego co robi na codzień. Gigantyczne formy, walka z czasem i fizycznym zmęczeniem przekłada się nagle na koronkową robote i filigranowe formy. Jest to więc bardzo interesujące zobaczyć w tej samej przestrzeni oba rodzaje prac. Wystawa będzie trwała do końca miesiąca września, serdecznie zapraszamy (zaproszenie) do jej odwiedzenia. Wszystkie prace są wystawione na sprzedaż, nabyć można także album z pracami Pityńskiego.

Foto: Tomasz Masłowski
Pracownia Pityńskiego w Johnson Atelier

KONKURS SCRIPT PRO na scenariusz filmowy

2010-12-30T12:31:00.000-05:00

KONKURS SCENARIUSZOWY HARTLEY-MERRILL ZMIENIA NAZWĘ NA SCRIPT PRO

ZGŁOSZENIA DO 31 STYCZNIA

Rusza Konkurs Scenariuszowy SCRIPT PRO 2011 – kontynuacja konkursu Hartley-Merrill. Organizatorami są: Szkoła Andrzeja Wajdy oraz Festiwal Off Plus Camera. Zgłoszenia należy przysyłać do 31 stycznia 2011.

Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Off Plus Camera Międzynarodowy Festiwal Kina Niezależnego zapraszają do zgłaszania scenariuszy na Konkurs Scenariuszowy SCRIPT PRO 2011, który jest kontynuacją dobrze znanego konkursu Hartley-Merrill, organizowanego w Polsce przez ostatnie 20 lat. Głównym zadaniem konkursu jest wspieranie scenarzystów na początku kariery. Trzy nagrody regulaminowe wynoszą: 20 000 PLN (dwadzieścia tysięcy złotych), 10 000 PLN (dziesięć tysięcy złotych) oraz 5 000 PLN (pięć tysięcy złotych).

Konkurs przeznaczony jest dla debiutantów oraz autorów, którzy mają w swoim dorobku nie więcej niż jeden zrealizowany scenariusz pełnometrażowego filmu fabularnego. Organizatorzy zachęcają do proponowania scenariuszy o tematyce uniwersalnej, zawierające wątki kulturowe, związane z krajem lub regionem pochodzenia autora.

Szczegółowy regulamin konkursu dostępny jest na www.scriptpro.pl

PEŁNY OPIS WARUNKÓW UCZESTNICTWA

KONKURS SCENARIUSZOWY HARTLEY-MERRILL ZMIENIA NAZWĘ NA SCRIPT PRO

ZGŁOSZENIA DO 31 STYCZNIA

Rusza Konkurs Scenariuszowy SCRIPT PRO 2011 kontynuacja konkursu Hartley-Merrill. Organizatorami są: Szkoła Andrzeja Wajdy oraz Festiwal Off Plus Camera. Zgłoszenia należy przysyłać do 31 stycznia 2011.

Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy oraz Off Plus Camera Międzynarodowy Festiwal Kina Niezależnego zapraszają do zgłaszania scenariuszy na Konkurs Scenariuszowy SCRIPT PRO 2011, który jest kontynuacją dobrze znanego konkursu Hartley-Merrill, organizowanego w Polsce przez ostatnie 20 lat. Głównym zadaniem konkursu jest wspieranie scenarzystów na początku kariery. Trzy nagrody regulaminowe wynoszą: 20000 PLN (dwadzieścia tysięcy złotych), 10000 PLN (dziesięć tysicęy złotych) oraz 5000 PLN (pięć tysięcy złotych).

Najważniejsze zasady zgłaszania prac:

- konkurs dotyczy scenariuszy PEŁNOMETRAŻOWYCH FILMÓW FABULARNYCH

- konkurs adresowany jest do DEBIUTANTÓW I SCENARZYSTÓW NA POCZĄTKU KARIERY

- termin składania scenariuszy UPŁYWA 31 STYCZNIA 2011 roku.

- jeden scenariusz może mieć NAJWYŻEJ TRZECH AUTORÓW

- konkurs jest dla OSÓB PEŁNOLETNICH

- scenariusze muszą być ORYGINALNE NIE ADAPTACJE

- prace konkursowe muszą być PODPISANE GODŁEM, a dane autora należy dołączyć w osobnej kopercie, również opatrzonej Godłem.

Szczegółowy regulamin konkursu dostępny jest na www.scriptpro.pl

Konkurs przeznaczony jest dla debiutantów oraz autorów, którzy mają w swoim dorobku nie więcej niż jeden zrealizowany scenariusz penłometrażowego filmu fabularnego. Organizatorzy zachęcają do proponowania scenariuszy o tematyce uniwersalnej, zawierające wątki kulturowe, związane z krajem lub regionem pochodzenia autora. Koordynatorem konkursu jest Adam Ślesicki. Organizatorami są: Szkoła Wajdy, która przeprowadza konkurs scenariuszowy już po raz szósty, oraz stawiający na promocję i wspieranie filmowców Festiwal Off Plus Camera. Wręczenie nagród odbędzie się podczas specjalnej gali w trakcie IV edycji Festiwalu, w kwietniu, w Krakowie. Patronami medialnymi są: miesięcznik Kino i portal Stopklatka.pl, magazyn Film Pro.

Zgłoszenie konkursowe musi zawierać: 1 nieoprawiony oraz 2 oprawione egzemplarze scenariusza do 125 stron oraz synopsis (streszczenie fabuły) maks. 2 strony; oba teksty koniecznie dołączone na płycie CD / DVD. Teksty powinny być podpisane Godłem (pseudonimem) oraz w celu ochrony praw tekstem: praca konkursowa SCRIPT PRO 2011. Do zgłoszenia należy dołączyć kopertę również opatrzoną Godłem i zawierającą dane autora (karta zgłoszeniowa). Zgłoszenia należy składać/nadsyłać w nieprzekraczalnym terminie 31 stycznia 2011

pod adres:

Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy,

00-724 Warszawa,

ul. Chełmska 21, budynek 24;

tel/fax (0-22) 851 10 56;

dodatkowe informacje:

info@wajdaschool.pl oraz na stronie www.scriptpro.pl . Przy redagowaniu scenariusza należy uwzględnić ogólnie przyjęte zasady konstruowania scenariusza filmowego. Organizatorzy zalecają czcionkę Courier New, rozmiar 12 pt. i odsętpy między wierszami 1,5 lub 2 linijki.

Organizatorzy powołają niezależne Jury, złożone z przedstawicieli polskiego przemysłu filmowego, które wyłoni finalistów konkursu i przyzna nagrody. We wcześniejszych edycjach konkursu w pracach jury uczestniczyli m.in.: Edward Żebrowski, Feliks Falk, Stanisław Rewicz, Jacek Fuksiewicz, Jacek Kondracki, Magdalena Piekorz, Sławomir Fabicki, Anna Jadowska, Maciej Karpiński, Piotr Dzicio, Joanna Krauze, Marcin Wrona, Jan Dworak, Andrzej Bart.

W 2010 roku organizatorzy edycji międzynarodowej konkursu Hartley-Merrill zadecydowali o zakończeniu swej misji. Biorąc pod uwagę dotychczasowe sukcesy nagradzanych scenariuszy, fakt, i jest to jedyny w Polsce cykliczny konkurs dla scenarzystów na początku kariery oraz wierząc, że taki konkurs jest potrzebny postanowiliśmy kontynuować pracę pod nową nazwą: SCRIPT PRO. Konkurs Hartley-Merrill od wielu lat dawał początkującym scenarzystom szansę zaistnienia na rynku filmowym i znalezienia kontaktu z zainteresowanymi producentami. Często był pierwszym i najważniejszym krokiem na drodze do realizacji filmu. Dla producentów stanowi z kolei gwarancję rzetelnej oceny: jurorzy oceniający prace i wyłaniający zwycięzców to czołowi polscy filmowcy, krytycy i konsultanci scenariuszowi. Te same priorytety nakreślilimy sobie przy organizacji konkursu SCRIPT PRO. Kolejnym zadaniem, jakie przed nami stoi, będzie promocja krajowa i zagraniczna nagradzanych tekstów, ich uczestnictwo w międzynarodowych konkursach scenariopisarskich, a przede wszystkim działania na rzecz rozwoju i doskonalenia scenariuszy, poprzez pozyskiwanie stypendiów na prace literackie, organizowanie warsztatów scenariuszowych i oferowanie opieki artystycznej nad nagrodzonymi scenariuszami.

Adam Ślesicki - koordynator konkursu

W poprzednich edycjach Konkursu Hartley-Merrill laury zdobywały teksty, które następnie trafiały na ekrany. Były wśród nich: wielokrotnie nagradzany „Bandyta” Cezarego Harasimowicza; „Stacja” Piotra Wereśniaka, „Komornik” Grzegorza Łoszewskiego; który, wyreżyserowany przez Feliksa Falka, zdobył Złote Lwy w Gdyni w 2005 roku; „Rozmowy nocą”, według nagrodzonego Nagrodą Specjalną Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej scenariusza Karoliny Szymczyk-Majchrzak, czy „Moja krew” Marcina Wrony (wg scenariusza „Tamagotchi”, którego współautorką jest Grażyna Trela). Obecnie w fazie realizacji są cztery filmy według zwycięskich scenariuszy: „Zdjęcie” Macieja Adamka, „Z miłości” Anny Jadowskiej oraz scenariuszy, które zdobyły nagrody specjalne: „Lęk wysokości” Bartka Konopki i Piotra Borkowskiego, a także reżyserowany przez Leszka Dawida tekst „Jesteś bogiem” Macieja Pisuka. W zeszłym roku zwyciężył tekst pt.„Waszyński” Łukasza M. Maciejewskiego; dwa lata temu – scenariusz Adama Baumana pt.„Potrójna misja”. W poprzednich edycjach zwyciężyły scenariusze: „Letnie przesilenie” Michała Rogalskiego (rok 2008) „Tamagotchi” Marcina Wrony i Grażyny Treli (rok 2007) oraz „Zdjęcie” Macieja Adamka (rok 2006).

Mistrzowska Szkoła Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy to wyjątkowe miejsce: jedyne tego rodzaju w Polsce i jedno z nielicznych w Europie. Łączy edukację z produkcją filmową zarówno dokumentalną, jak i fabularną, aktywnie wspierając młodych, utalentowanych twórców. Do grona jej wykładowców i opiekunów artystycznych realizowanych filmów zaliczają się najsłynniejsi, doświadczeni filmowcy: Andrzej Wajda, Wojciech Marczewski, Edward Żebrowski, Marcel Łozńiski, Jacek Bawut, Agnieszka Holland, Volker Schloendorff, Aleksander Sokurow, Krzysztof Materna, Vita Żelakeviciute, Joanna Krauze, Witold Stok. Osiem lat Szkoły zaowocowało 21 kursami dla ponad 400 uczestników (kilkadziesiąt kolejnych osób skorzystało z pomocy w formie konsultacji i opieki artystycznej). Wyprodukowaliśmy okoo 40 filmów dokumentalnych lub krótko -

i średniometrażowych fabularnych, a także ponad 200 etiud. Szkoła nie jest nastawiona na zysk dochody przeznacza na cele statutowe, a opłaty stanowią nie więcej niż 15% kosztów kształcenia. Jest objęta patronatem Europejskiej Akademii Filmowej. Nasze działania wspiera Polski Instytut Sztuki Filmowej oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na Krakowskim Festiwalu Filmowym Szkoła dwukrotnie otrzymała nagrodę dla Najlepszego Producenta filmów krótkometrażowych i dokumentalnych w 2008 i 2010 roku.

Więcej na: www.wajdaschool.pl

OFF PLUS CAMERA to międzynarodowa, wielkoformatowa impreza promująca kino niezależne. Współpraca selekcjonerska z najważniejszymi festiwalami filmowymi na świecie, przede wszystkim z SUNDANCE, owocuje różnorodnym, bogatym programem, dając szerokie spojrzenie na współczesne kino niezależne. Festiwal OFF PLUS CAMERA to także spotkań, dyskusji i wymiany poglądów wybitnych twórców filmowych zapraszanych z całego świata. Organizatorzy zapraszają młodych twórców filmowych z całego świata, reżyserów, aktorów i ekspertów z branży filmowej z myślą o tym, by festiwalowa publiczność mogła poznać bezpośrednio autorów filmów. Najważniejszym punktem festiwalu jest Konkurs Główny „Wytyczanie Drogi” o Krakowską Nagrodę Filmową w wys. 100 000 USD – międzynarodowy konkurs, w którym startują pełnometrażowe filmy z całego świata, będące debiutem albo drugim filmem reżysera. Zgodnie z hasłem „Making Way”, czyli „Wytyczanie drogi”, Krakowska Nagroda Filmowa ma uczynić zawodową drogę zwycięzcy łatwiejszą i umożliwić mu realizację kolejnego dzieła. Nowością 4. edycji festiwalu jest Konkurs Polskich Filmów Fabularnych, w którym na laureata czeka 100 tys. PLN. Do konkursu można zgłaszać polskie, pełnometrażowe filmy fabularne wyprodukowane w 2010 i 2011 roku, bez wymogu debiutu. Organizatorami Festiwalu są Stowarzyszenie Sztuki Niezależnej i Nie Tylko OFF CAMERA oraz Krakowskie Biuro Festiwalowe. Festiwal jest jednym z punktów projektu "6 zmysłów", skupiającego różne wydarzenia artystyczne w Krakowie.

Wicej na: www.offpluscamera.com

ZGŁOSZENIE - KONKURS SCENARIUSZOWY SCRIPT PRO 2011

MISTRZOWSKA SZKOA REYSERII FILMOWEJ ANDRZEJA WAJDY

00-724 Warszawa, ul. Chemska 21; tel./fax (22) 851 10 56, (22) 851 10 57, (22) 851 10 67 ; info@wajdaschool.pl www.wajdaschool.pl

Zarębski – artysta dla ludzi z wyobraźnią

2010-12-29T11:18:00.000-05:00

Krzysztof Zarębski wystąpił niedawno w Galerii Creon na Manhattanie z przedstawieniem "DJ•Leda".

Foto: Zosia Zeleska Bobrowski

Krzysztof Zarębski z Kasią Zarębską na scenie Galerii Creon

"Zdezorientowany i słabnący Eros" – określił samego siebie Zarębski, dziś już ponad siedemdziesięcioletni nestor polskiego i amerykańskiego performance, w niedawno wydanej w Polsce monografii swojej twórczości. Jednak pokazany przez niego w środę na Manhattanie spektakl zupełnie zaprzecza temu stwierdzeniu – artysta wydaje się być w znakomitej kondycji fizycznej i artystycznej. Zarębski od końca lat 60. produkuje przedstawienia dla ludzi z wyobraźnią. Performance, który odbył się w Galerii Creon, prowadzonej przez Norm Hinsey, atakuje myślenie już samym tytułem. Właściwie to na tytule "DJ•Leda" można by już się zatrzymać, rozważając, jak zarządzający dźwiękami boskiego erotyzmu Didżej zagra na mitologicznym instrumencie, czyli "ciałku należącym do Ledy".

W postać Zeusa wciela się osobiście Zarębski z wielkimi skrzydłami łabędzia niestarannie przyczepionymi do jego pleców, jakby podkreślając, że podszywanie się pod ptaka w celach uwiedzenia damy nie specjalnie go już bawi. Tuż za jego plecami wisi koszulka na płocie, pod którym rośnie z dumą trujący grzyb z wielką czerwoną czapą w białe kropy. To ten sam dumny muchomor, który potem – ubrany w smoczek – wyrasta z butelki do karmienia dzieci, którą Zeus/Zarębski operuje w bardzo ceremonialnych ruchach pozwalając widzom na setki wolnych skojarzeń. W wyniku boskiego zbliżenia przychodzą na świat cztery maleńkie symbole potomstwa (proces przez Zarębskiego zwany "baby frankenfood").

Leda grana jest przy tym przez Kasię Zarębską, córkę artysty, co oczywiście może dodawać spektaklowi podtekstów. Jak piękne i wspaniałe są skojarzenia Zarębskiego, wiedzą najlepiej jego przyjaciele i grupa fanów, którzy jak zwykle dopisali do performance Zarębskich swoje interpretacje. Całość przedstawienia to 20 min tak nasyconych treścią, że potrzeba wielu godzin, aby je opisać i przeanalizować. I o to właśnie chodzi w performance.
tu można odwiedzić galerię Creon Gallery

Foto: Mieczyslaw Mietko Rudek

Krzysztof Zarębski maszeruje w kierunku sceny

Foto: Mieczyslaw Mietko Rudek

Krzysztof Zarębski z Kasią na scenie Creon Gallery

Pastoralka od Stana Borysa

2010-12-24T17:09:00.000-05:00

Pastoralka, którą Stan Borys nagrał kilka dni temu na rynku w Rzeszowie, miasta od którego wyruszył w świat rockandrolla wiele lat temu.
Stan Borys, nagrał tą nastrojową pastorałkę na rynku w Rzeszowie. Zapraszam wszystkich do wysłuchania i skorzystania z takiej okazji żeby ją przesłać innym.

Wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Bożego Narodzenia

autorzy pastorałki:
wykonawca: Stan Borys
muzyka: Ryszard Szwec
słowa: Stan Borys
zdjęcia: Marcin Pawlak, Arkadiusz Gruszka, Roman Żońca, Józef Kurdziel, Paweł Teichman,
producent: Katarzyna Wrzesińska
produkcja TVP Oddział w Rzeszowie

Losy niezwykłe serca Paderewskiego

2010-12-09T14:26:00.000-05:00

Jerzy Koss, którego zna każdy kto był kiedykolwiek na oficjalnej imprezie polskiej w Nowy Jorku. Jerzy to ten który biega z aparatem fotograficznym i robi setki fotek wygląda niepozornie, zwykle nie przeszkadza swoją osobą innym i wali po oczach tym swoim fleszem ile może. To jest ten Jurek jakiego znamy z naszej codzienności nowojorskiej.

Jerzy Koss w swoim ukochanym nowojorskim lofcie Foto: Mieczyslaw Mietko Rudek

Wiele lat temu Jerzy w swoim fotograficznym świecie spotkał się z jedną z największych życiowych przygód, która czekała w szufladzie do 7 listopada 2010 roku żeby zobaczyć światło dzienne. Jest to dokumentacja przebiegu odnalezienia i przeniesienia serca Ignacego Jana Paderewskiego z Cypress Hill Cemetery do amerykańskiej Częstochowy w Doylestown w roku 1986.

Po lewej Henyk Archacki z Andrzejem Pityńskim przed Epitafium Paderewskigo autorstwa Pityńksiego w jego pracowni w Johnson Atelier Foto: Jerzy Koss

Jerzy Koss na tle swojej wystawy w Teatrze Polskim w Warszawie

Foto: Fundacja Ave Arte

Fundacja Ave Arte, która była motorem gali w Teatrze Polskim w Warszawie celebrując 150 rocznicę urodzin Ignacego Jana Paderewskiego zaprezentowała po raz pierwszy wystawę kilkunastu fotogramów z dorobku Jerzego Kossa.

Naturalnie jest to kropla w oceanie zbiorów Kossa, ale jednak świetny początek a i okazja znamienita.
Wiesław Dąbrowski zwizytował z kamerą jednego dnia pracownię Kossa w Nowym Jorku i doznał olśnienia, którego efektem stała się warszawska wystawa.
Należy jednak naświetlić skomplikowane losy serca Paderewskiego żeby było zrozumiałe dlaczego jest to tak ważne.

Pozwolenie na przeniesienie serca od rodziny Paderewskiego i zgoda z potwierdzeniem notarialnym i z autoryzacją dla Komitetu Serca Paderewskiego na przeniesienie ciała do Polski

Foto: Jerzy Koss

Paderewski zmarł w roku 1941 i został "awaryjnie" pochowany na Arlington National Cemetery w Waszyngtonie, który jest przeznaczony dla żołnierzy i zasłużonych amerykanów, którym Paderewski nigdy nie był, zawsze podkreślał swoją polskość i polskich interesów bronił na każdym kroku. Przytulisko dla trumny Paderewskiego znalazło się w U. S. S. Maine Memorial, grobowca marynarzy z okrętu zatopionego w Havanie w roku 1898 czyli początku wojny Hiszpańsko-Amerykańskiej. Zgodnie z testamentem ustnym Paderewskiego "Serce przekazuje Polonii, natomiast ciało niech wróci do wolnej Polski" serce zostało oddzielone od ciała i pochowane w innym miejscu, czyli w Nowym Jorku na Cypress Hill Cemetery na Queensie. Informacja o miejscu złożenia serca była nieznana aż do roku 1959 kiedy to Conrad J. Wyck ze swoim szwagrem Herykiem Archackim przypadkowo zauważyli nisze z nazwiskiem Paderewskiego. Tu praktycznie zaczyna się historia fotografii Jerzego Kossa choć pierwsze fotki będą zrobione dopiero w roku 1986. Jest to rok kiedy powstaje z inicjatywy Archackiego Komitet Serca Paderewskiego, który zajmie się i doprowadzi do przeniesienia serca do amerykańskiej Częstochowy i także weźmie udział w przeniesieniu ciała z Waszyngtonu do Warszawy. W skład Komitetu poza Archackim wchodzi także Jerzy Koss, który natychmiast zajmuje się fotograficzną dokumentacją całego wydarzenia od początku do końca. Jest on świadkiem wszystkich rozmów także autorem sporej części korespondencji w tej sprawie a najważniejsze wszystkich spotkań z władzami i przemieszczeń Serca.

Od lewej biskup Czesław Domin, Clarence Joseph Paderewski (kuzyn I. J. Paderewskiego) z żoną Maxine Paderewski, Henry Archacki i Lt, Col. Anthony K. Podbielski

Foto: Jerzy Koss

Poza paroma fotografiami reszta tej dokumentacji nie widziała światła dziennego do 7 listopada 2010 roku w Warszawie. Ta skromna wystawa dlatego jest tak ważna że jest początkiem publikacji tego nadzwyczajnie bogatego archiwum rodziny Kossów, jest tam nieprzebrane bogactwo fotografii dokumentujących mniej i bardziej znaczące wydarzenia z życia Polaków w Stanach Zjednoczonych. Wystawa współfinansowana była ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego.
tu czytaj o Paderewski Gala

Program Gali Paderewskiego Białym Krukiem

2010-12-09T14:12:00.000-05:00

Okładka programu koncertu galowego

To już 150 lat od urodzin Ignacego Jana Paderewskiego. Rocznicę tak znakomitą uczciła fundacja Ave Arte organizując Galę w Teatrze Polskim w Warszawie. Program tego koncertu to właśnie "biały kruk". Dlaczego biały kruk? … a dlatego że okazja niezwykła, że nakład niewielki, że informacje nieznane podaje i najważniejsze ma także swoje tajemnice.
Tajemnica zaczyna się od nieplanowanej objętości, czyli magia, a stron mamy 40 i cztery. Do tego jest na okładce jak i na zaproszeniu i dołożonym do programu CD, rysunek o historii nadzwyczajnej. Rysunek przedstawia Ignacego Jana Paderewskiego jako Sfinksa. Był taki czas kiedy media amerykańskie nazywały Paderewskiego "lwem fortepianu" i w tym mniej więcej czasie włoski tenor Enrico Caruso w chwilach wolnych rysował tuzów sceny muzycznej i właśnie narysował "Paderewskiego Sfinksa". Dodatkowego smaku dodaje fakt iż oryginał nabył na aukcji w USA w latach 70. Aleksander Janta i ofiarował go bibliotece Miejskiej w Bydgoszczy, gdzie ufam znajduje się do dnia dzisiejszego.
Mistrz fortepianu, prezydent ministrów - koncert galowy z okazji 150 rocznicy urodzin Ignacego Jana Paderewskiego, to oficjalny tytuł programu. Tu należy dodać resztę karty tytułowej: scenariusz; Wiesław Dąbrowski, Jan Popis; reżyseria: Jarosław Gajewski, Wiesław Dąbrowski
Teatr Polski
7 listopada 2010, godz. 19:00
wykonawcy:
Chór i orkiestra symfoniczna Filharmonii Podlaskiej pod dyrekcją Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego
przygotowanie chóru: porf. Violetta Bielecka
Violetta Koss - fortepian
Marcin Koziak - fortepian
Zbigniew Raubo - fortepian
Alex Szilasi - fortepian
Mistrzowie ceremonii:

Foto: Fundacja Ave Arte

Andrzej Seweryn i Olgierd Łukaszewicz
W tekście możemy znaleźć wiele znakomitych reprodukcji często nieznanych lub zgoła nie publikowanych. Jest tam okładka magazynu Time z cytatem z Paderewskiego "gra na fortepianie jest dużo trudniejsza niż bycie politykiem". Są także reprodukcje testamentu, różnego rodzaju obrazów i rysunków z wizerunkiem mistrza i fotografii z całego okresu życia. Wstęp napisany przez Wiesława Dąbrowskiego jest podpisany przez autora ręcznie. Następnie bardzo sprawnie napisane kalendarium życia Paderewskiego. Po czym reprodukcja testamentu i teksty o pmiętnikach i opis niezwykłej historii prochów artysty. Do tego kilka anegdot. Później opis wystawy fotografii "Serce Paderewskiego" z reprodukcją niepublikowanego rysunku rozmiarów serca po odnalezieniu a przed zaspawaniem go w epitafium autorstwa rzeźbiarza Andrzeja Pityńskiego które znajduje się w amerykańskiej Częstochowie. Po czym biogramy wykonawców, informacje o fundacji Ave Arte i Narodowym Centrum Kultury. Rarytas nie tylko dla bibliofilów, ale także dla melomanów przybywa na końcu programu gdzie białość kruka rośnie do kwadratu wszak otrzymujemy płytę CD z tubowymi nagraniami legendarnych wykonań Chopina.

Strona katalogu z płytą CD zawierającą archiwalne nagrania Paderewskiego

Foto: Mieczyslaw Mietko Rudek

Ostatnie zdanie w programie to cytat z "Mowy Lwowskiej" Paderewskiego o Chopinie: "Chopin może nie wiedział jakim był wielkim, ale my wiemy, że on wielki naszą wielkością, że on silny naszą siłą, że on piękny naszym pięknem. On nasz, a my jego, albowiem w nim objawia się nasza zbiorowa dusza".
Kto programu nie ma już go pewnie miał nie będzie, na aukcjach się szybko nie pojawi, jest piękny i bardzo biało kruczy.
tu czytaj o Paderewski Gala

Jawajskie batiki w Nowym Jorku

2010-08-24T15:00:00.000-04:00

Batiki jawajskie to jedna z najstarszych technik dekoracyjnych wymyślonych przez człowieka. Grażyna Komorska traktuje tę technikę bardzo kreatywnie, jednak wywodzi ją całkowicie z tradycyjnych jawajskich dokonań...

Sama technika zdobienia jedwabiu polega na malowaniu gorącym woskiem tkaniny, następnie barwieniu jej naturalnymi pigmentami, które przyjmuje jedwab w miejscach, gdzie wosku nie ma, a następnie wykąpaniu całości we wrzątku, który wypłukuje wosk. Tak – w ogromnym skrócie – wygląda “batikowanie”. Naturalnie można powtórzyć zabieg wiele razy, barwiąc tkaninę kolejnymi kolorami. Tradycyjny batik pochodzi z rejonów Yogyakarty i Surakarty na wyspie Jawa, którego kolorystyka była związana z trzema głównymi bogami hinduizmu: Brahmą (indygo), Visznu (ciemny brąz) i Sziwą (biały). Od tego czasu naturalnie tkaniny dekorowane tą techniką przeszły ewolucję i rozszerzyły swój zasięg na wiele innych dziedzin życia. Tę właściwość przyswoiła sobie znakomicie Grażyna Komorska. Wciąż używa techniki batiku w jego tradycyjnej formie, czyli stosuje naturalne barwniki, tyle że paleta jest znacznie poszerzona – używa także jedwabiu, ale na jedwabiu maluje barwnikami, a woskuje i barwi swoje malarskie płótna. Wydaje się ten zabieg na pierwszy rzut oka troszkę skomplikowany, jednak w rzeczywistości tak nie jest. Obie techniki Komorskiej mają posmak batiku bardzo łatwy do rozpoznania, tyle że wzbogacony o nowy wyraz.

Grażyna Komorska podczas pracy w plenerze

Komorska nie ucieka przed religijnymi tematami, i to w wielkim stylu. Jej malowany na jedwabiu “Ukrzyżowany” ma prawie 156 cali (396 centymetrów) wysokości. Grażyna jest z wykształcenia etnografem, co w jej świecie łączy się z techniką batiku jako techniką przyswojoną przez artystów ze świata sztuki ludowej i – jak mówi – daje jej to dodatkowe inspiracje skojarzeniowe.

W malarstwie na jedwabiu Komorska jest bliska przedstawieniowo formom naturalnym, czasem nawet realistycznym, choć te pojawiają się raczej rzadko. Lawowany kolor i używanie naturalnych barwników przynosi w tym przypadku efekt zbliżony do akwareli, kiedy farba nakłada się kolorem na kolor, ale ciągle jest półprzezroczysta i taka troszkę rozlana, co daje nowy, zupełnie niezwykły kolor. Odbiegają jednak te obrazy od akwareli swoimi rozmiarami, wszak bardzo często są duże. Używając sporych rozmiarów, Komorska podkreśla półprzezroczystość jedwabiu, który swoim charakterem w tym momencie staje się kolejnym niezbędnym w jej twórczości kolorem – czyli białym, tym samym, który wychodzi z najstarszych tradycyjnych batików. W niektórych mniejszych jedwabiach Komorska wraca także do tradycji, wykonując przetworzone struktury na formy dekoracyjne tkaniny. Jest tak w przypadku serii zainspirowanej biżuterią. Zupełnie osobnym światem malarskim są “batikowania” na płótnie. Tym razem Komorska tradycyjnie używa wosku i barwników, ale nie usuwa wosku prawie zupełnie. Płótna te bardzo abstrakcyjne wyskakują poza materiał. Przy dłuższej obserwacji obraz wygląda jak stare popękane płótno lub jak fresk na mokrym tynku. Efektowność prac Komorskiej pochodzi więc nie tylko z rozmiarów, ale głównie z kolorystyki, oryginalnego wyglądu i niezwykłej dekoracyjności.

Wystawa “Jawajskie batiki w Nowym Jorku” będzie czynna w Galerii “Nowego Dziennika” od 25 do 31 sierpnia br. w godzinach od 10 rano do 18.

Wernisaż odbędzie się w środę, 25 sierpnia, od godz. 19:00 do 21:00.

Udacznicy II - Winners II - Rafał Olbiński

2010-08-18T22:28:00.000-04:00

Rafał Olbiński to artysta o wybitnej wyobraźni. Każda jego nowa praca to kolejne zaskoczenie i komentarz "niemożliwe jak on to wymyślił?" Olbiński ustabilizowany na amerykańskim rynku nie był specjalnie znany w Polsce jeszcze pare lat temu. Teraz to gwiazda poważnych rozmiarów. Znakomicie więc że jedna z części drugiej już edycji Udaczników jest jemu poświęcona.   Udacznicy to seria krótkich kilkuminutowych opowieści o polskich artystach pracujących z powodzeniem poza Polską wymyślona i zrealizowana przez zespól Wiesława Dąbrowskiego z warszawskiej agencji Partus. Udacznicy II to już druga produkcja na ten temat. Tym razem na liście znaleźli się tacy artyści jak:

Dagmara Domińczyk

Adam Holender

Andrzej Pityński

Abel Korzeniowski

Michał Urbaniak

i naturalnie Rafał Olbiński

Twórcami filmu są:

scenariusz i reżyseria
WIESŁAW DĄBROWSKI

realizacja
KRZYSZTOF BURZYŃSKI
ADAM DĄBROWSKI
ELŻBIETA DĄBROWSKA
KAMIL DĄBROWSKI
KATARZYNA MARKIEWICZ
MARCIN MIKOŁAJ MIRONOWICZ PSM
MIECZYSLAW MIETKO RUDEK
TOMASZ TŁUCZKIEWICZ

lektor
DARIUSZ ODIJA

Udacznicy II - Winners II - Andrzej Pityński

2010-08-18T22:26:00.000-04:00

Wiesław Dąbrowski z Andrzejem Pityńskim przed rozpoczęciem zdjęć do filmu

Andrzej Pityński artysta rzeźbiarz specjalizujący się w rzeźbach pomnikowych i monumentalnych. Ma na swoim koncie poważne zużycie brązu. Jego rzeźby znane na całym świecie, propagują polską historię i chwałę wielkich synów naszego narodu. Pityński to wulkan pracy i niezmordowany poszukiwacz kolejnych tematów do swojej twórczości.

Udacznicy to seria krótkich kilkuminutowych opowieści o polskich artystach pracujących z powodzeniem poza Polską wymyślona i zrealizowana przez zespól Wiesława Dąbrowskiego z warszawskiej agencji Partus. Udacznicy II to już druga produkcja na ten temat. Tym razem na liście znaleźli się tacy artyści jak:

Dagmara Domińczyk

Adam Holender

Abel Korzeniowski

Rafał Olbiński

Michał Urbaniak

i naturalnie Andrzej Pityński

Twórcami filmu są:

STAN BORYS i jego debiut poetycki

2010-03-16T11:13:00.000-04:00

Stan Borys "Co jest urokiem tego życia"
ISBN 978-83-7495-771-7

Stan Borys spośród swoich różnorodnych talentów wybrał tym razem publikacje pierwszego w dorobku tomiku poetyckiego. CO JEST UROKIEM TEGO ŻYCIA. Znajdują się tam jedne z pierwszych wierszy z lat 60. i najnowsze z 2009 roku.

Tomik jest starannie wydany i pięknie ilustrowany w większości pracami zaprzyjaźnionego ze Stanem Borysem Rafała Olbińskiego. Autorami pozostałych ilustracji są: Joanna Bojar-Antoniuk, Agata Budyn, Maria Fuks, Sylwia Horosz, Dorota Kenar, Shamil Najafzada, Marek Bazylow, Andy Gryniuk i Andrzej Winiarz.

Stan Borys to artysta niezwykle utalentowany, nieziemsko pracowity i wrażliwy bez umiaru. Prawie od dziecka uprawia yogę, jest wegetarianinem i nie pije. Jest także kawałkiem historii polskiego rockandrolla. Pracował z Nalepą (formacja Blackout), miał swój zespół (Bizony), poczem występował jako solista aby przed wyjazdem na stałe do Stanów Zjednoczonych w 1975 roku zostać filarem polskiej rock-opery "Naga – Ballada o ludziach". Opuszczając Polskę Stan Borys był artystą nagrodzonym wielokrotnie w kraju i zagranicą. W 1968 roku za piosenkę "To ziemia" Juliusza Loranca i Jonasza Kofty otrzymał nagrodę dziennikarzy w Opolu. Bardzo ważną i lubianą przez Stana Borysa jest II nagroda na V Olimpiadzie Piosenki w Atenach w roku 1972.

ilustracja Rafała Olbińskiego

Wiersz z 1964 roku napisany w Rzeszowie brzmi tak:

CMENTARZE

Na cmentarzach
konwie płaczu
na cmentarzach
krzewy łez
zastygły płomień
zasuszona pamięć
staruszka śmierć
ściele nowe groby
pod drzewem siada
- chichocze
zajada bułkę z kiełbasą
wyczekuje

Rzeszów 1964
Praktycznie u szczytu sławy Stan Borys przenosi się na stałe do Stanów Zjednoczonych w 1975 roku. Parę lat później w chicagowskim Copernicus Center wystawia opracowane przez siebie ze swoją muzyką przedstawienie "...piszę pamiętnik artysty – hańba temu, kto o tym źle myśli”. W całości oparte na twórczości Cypriana Kamila Norwida. Generalnie całe życie Stana Borysa jest wypełnione poezją w każdej możliwej formie, przyszedł więc czas na publikacje autorskich wierszy. Oto wiersz z 1983 roku z okresu przed wystawieniem "Pamiętnika artysty".

POST SCRIPTUM

nie mam ojca ni matki
siostry brata ciotki żony
Ojczyznę pozostawiłem
c z y h a j ą c y m
na łaskę losu
pastwienie ocalenia
marionetkowych bohaterów
co na każdym rogu ulicy
fałszują narodowe hymny
wypinając piersi do orderów
zjadam chmury
piję deszcz
zmiłuj się
nade mną.

Evanston, maj 1983

Ilustracja Marii Fuks ze sportretowanym Stanem Borysem

Premiera tomiku odbyła się w Warszawskim teatrze Kamienica. Wiersze Stana Borysa czytali aktorzy i jego przyjaciele: Tomasz Stockinger, Tomek Bednarek, Karol Strasburger, Kasia Chrzanowska, Roch Siemianowski, Bella Olejnik, Wojciech Fibak, Katarzyna Grochola, Marek Siudym. Namówiony przez przyjaciół Stan Borys zaśpiewał na tym spotkaniu utwór "Jaskółka uwięziona" mistyczny i dziś już legendarny a nagrodzony na festiwalu w Opolu w 1973 roku tuż przed wyjazdem do USA nagrodą dziennikarzy.
Cały ten tomik to opowieść o życiu i stanach Stana Borysa, a o poezji tak mówi sam Stan Borys:

"Jedną z wyższych form medytacji może być również czytanie poezji."

"Nauczyłem się śpiewać i tak na skrzydłach poezji unoszę się do dziś."

Śpiewającego Stana Borysa można będzie wysłuchać już 20 marca, 2010 w Centrum Polsko-Słowiańskie, na Brooklynie.

Czytanie poezji i spotkanie z ich autorem natomiast odbędzie się w Galerii Kuriera w piątek 26 marca wieczorem.

video z promocji książki w teatrze Kamienica

wywiad dla Plejady

zbiór bodaj najlepszych tekstow i wywiadów

Feliks Brudek i jego obrazy w kawiarni Starbucks

2010-03-08T15:47:00.000-05:00

Feliks Brudek

Wystawy organizowane przez Janusza Skowrona w kawiarni Starbucks na Greenpoincie, mają już swoją tradycję i publiczność. Tym razem pokazuje nam malarstwo 96. letniego Feliksa Brudka.

Feliks Brudek mieszkający od wielu lat na Greenpoincie przybył do Stanów Zjednoczonych ponad 50 lat temu. Jest artystą samorodnym, który maluje z potrzeby wyrażania siebie i dzielenia się swoją wrażliwością z innymi. Brudek po przegranej wojnie z Niemcami we wrześniu 1939 roku, dotarł dość okrężną drogą do Anglii, przez Rumunię, Francję i Norwegię. Po zakończonej wojnie jako żołnierz II Korpusu wybrał pozostanie na Zachodzie. W latach 50. przeniósł się na stałe z Anglii do Stanów Zjednoczonych. Nie mieściło mu się w głowie żeby po narażaniu swojego życia przez całą wojnę wracać do kraju którym zarządają siły wroga - komuniści. Obecnie Brudek jest rezydentem w domu opieki, choć jeszcze parę miesięcy temu można było spotkać go na ulicach Greenpointu.

Jego malarstwo jest bardzo interesujące i bardzo "pokojowe". Płótna malowane grubo farbą tworzą fakturę pełną ciepła, chce się dotykać te jego obrazy. Malarstwo Brudka jest troszke bajkowe. Przedstawiane sceny czy krajobrazy są niby nierealne choć realistyczne. Powoduje ten nastrój sposób ujęcia tematu i kolorystyka. Bardzo swobodne traktowanie przestrzeni i perspektywy nadaje obrazom poczucia braku czasu, sceny robią wrażenie wiecznych. Obrazy Brudka są artystycznie i malarsko dojrzałe i dekoracyjne. Obecnie artysta nie ma zbyt wiele sił na malowanie, dobrze więc że nawet tak skromna wystawa jak ta pokazuje nam fragment jego dorobku. Malarstwo Brudka można oglądać do końca marca 2010 w kawiarni Starbucks na Greenpoincie.

Xanti Schawinsky odkrywany na nowo

2010-02-26T21:47:00.000-05:00

Anke Kempkes, właścicielka galerii
i współkurator wystawy

Larry List kurator wystawy

Prace Schawinsky'ego z lat 1940. wystawiła galeria "Broadway 1602". Schawinsky ujrzał światło dzienne dzięki pracy właścicielki galerii Anke Kempkes i współkuratora wystawy Larry'ego List.

Alexander "Xanti" Schawinsky urodził się w Bazylei, jako syn Reginy Bielawskiej i Benjamina Schawinsky. Już w 1924 roku studiował w Weimarskiej szkole Bauhausu z Wassylim Kandinsky, Paulem Klee, Lazlo Moholy-Nagy i Walterem Gropius.

Po przeniesieniu się do Drezna odwiedza często Paryż. Projektowanie graficzne i skrajnie eksperymentalna fotografia stają się dla niego na czas jakiś najważniejsze. Patrząc dzisiaj na fotografie z lat 20. ubiegłego wieku można zobaczyć w nich zapowiedź sztuki później nazwanej OpArt (optical art).

udomowiony, 1943

twarze wojny, 1942

Prace Schawinsky'ego głównie charakteryzują się niezwyczajnie nowoczesnym podejściem do tematu, choć należy mu przyznać spory szacunek do starych mistrzów co właśnie świetnie pokazuje wystawa w Broadway 1602 Gallery. Seria rysunków przedstawiających twarze zbudowane z monotematycznych przedmiotów. Raz jest to knstrukcja rusztowania, raz biżuteria innym razem foremki do ciasta a to znów z wiszących na sznurze prześcieradeł.

Schawinsky wystawiał po raz pierwszy w Nowym Jorku w roku 1938. W kolejnych latach wystawia w Stanach Zjednoczonych bardzo dużo w wielu miastach i znanych muzeach. Pracował w zespole projektującym kilka pawilonów na światową wystawę w Nowym Jorku w 1939 roku.

Jego seria grafik "twarze wojny" do dziś robi wrażenie nowoczesnej, ze znakomitą wyobraźnią graficzną, świetnymi skrótami myślowymi i interesującymi rozwiązaniami kolorystycznymi.

Przechodzi przez karierę nauczyciela aby w latach 60 powrócić do Europy gdzie wystawia w wielu miastach i osiada na stałe budując swoją pracownię nad włoskim jeziorem Maggiore. Umiera w roku 1979 w Locarno.

Pokazanie prac Schawinsky'ego w Nowy Jorku po tak długiej nieobecności na rynku amerykańskim jest wielkim wydarzeniem. Galeria Anke Kempkes ma świetną rękę do polskich artystów. Wystawiała już z powodzeniem, Alinę Szapocznikow, Angnieszkę Brzezanską i Annę Molską.

Pacula w TANAKA GALLERY

2010-02-26T17:21:00.000-05:00

Alex Emmart właściciel galerii i Aleksandra Pacula

Ostatnia wystawa Aleksandry Pacula jaką odwiedziłem odbyła się zaledwie siedem miesięcy temu. Po pierwsze aktywność wystawiennicza Paculy jest rewelacyjna, a po drugie proces kształtowania charakteru malarskiego nabrał ostatecznych kolorów.
Pacula przybywszy w wieku lat 14 do Stanów Zjednoczonych świetnie się zaadaptowała i do kraju i do formuły jaką dla artystów ten kraj stwarza. Po ukończeniu studiów artystycznych w 2003 roku rozpoczęła swoją drogę do zdobywania świata sztuki. Malarstwo Paculy i jej malarski charakter nabrały przez te kilka miesięcy (kiedy widziałem je poprzednio czyli niecały rok temu) wyraźnej indywidualności i stylistyki, która teraz będzie kojarzona z jej nazwiskiem z ogromną łatwością. Rozedrgane w powietrzu światła wielkiego miasta, wibrujące nocne życie każdego miejskiego składnika. W obrazach Paculy najważniejsze jest rozmachany pędzel i kolor, kolor prawie surowy a rozmach pędzla ogromny, szybki w ciągłym ruchu jak miasto które maluje i w którym mieszka, czyli Nowy Jork. Tu malowanie miejskich pejzaży trafia na kilka problemów i jest bardzo utrudnione wizualnie. Pacula ominęła te trudności i świetnie się z tego wybroniła między innymi tym iż maluje ogromne formaty.
Prace o rozmiarach 60-70 cali (150-177cm) są na porządku dziennym. Duże formaty rozmazane świetlistości ogromnej metropoli artystka znajduje praktycznie wszędzie, na ulicy na budynkach na krawędzi szklanki, na blacie stołu i w powietrzu. Obrazy są niezwykle dekoracyjne, bardzo malarskie i mają niepowtarzalną nowojorską atmosferę molocha w ciągłym pędzie. Paculy technika malarska łączy realizm w którym można rozpoznać miejsca z abstrakcją, która na daje jej obrazom walorów malarskich i dekoracyjnych. Tytuł obecnej wystawy to "Turbulent Utiopia" może właśnie dlatego że to miast jest światłem malowane i aż nie realne z tego powodu. Nie mam cienia wątpliwości że Pacula za parę lat będzie jedną z liczących się na świecie artystek, której obrazy będą poszukiwane na rynku kolekcjonerskim. Rozedrgane oko Paculy i rozpędzony pędzel zawiodą ją do sławy i sukcesu w krótkim bez wątpienia czasie.średnie ceny

rysunki $150
małe obrazy $750
średnie $2400
duże $6000

wystawy w których Pacula obecnie (luty 2010) bierze udział:

19. lutego - 12. marca
Mighty Tanaka Gallery
SAATCHI GALLERY
maj 2009 wystawa trwająca

Anglia
Del Veinte Galeria

Hiszpania
23. stycznia - 5. marca
C2 Fine Art Gallery show

Cautious Progress, olej na płótnie, 40" x 64", 2010

Tumultuous Paradise, olej na płótnie, 60" x 70", 2010

Adama Niklewicza podróż z czerwonym barszczem.

2010-02-25T11:12:00.000-05:00

Pomnik dla zupy, instalacja 2009

Kontemplacje Adama Niklewicza na temat zupy to najnowsza prezentacja jego sztuki. Właściwie jest to hymn pochwalny dla zupy istnienia. Zaraz, zaraz czy dla zupy istnienia czy tego co Niklewicz przez jej istnienie pokazać potrafi.

Moim ulubionym obiektem na wystawie jest jak sam to nazwałem nie zgadzając się jakoby z artystą a raczej jego tytułem "zupa globalna". System skojarzeń jakie uruchamia "zupa globalna" jest nieograniczony i emocjonalnie niekontrolowalny. Wszystko białe jak jakiś archetyp zupy i jej funkcji. Należy pamiętać w tym miejscu że zupa jaką wybrał Adam jest purpurowo soczysta wszak jest to czysty czerwony barszcz. Stół jest kulisty jak glob. Daje to wrażenie iż wymyślony gospodarz, którym tym razem jest artysta (a może stworzyciel?) nie jest pewny iż chce żeby goście się najedli. Talerze położone na stole w sposób, który i tak nie pozwoli na posiłek wszak wszystko się z nic powylewa jakby ktoś chciał je napełnić. Jest natomiast ogromna waza stabilnie na szczycie ustawiona z zupą, a więc jest chęć podania posiłku i jest w niej pięknie czerwony barszcz z ogromną chohloą do nalewania. Czy jest to obraz naszej światowej "zupy" tak niezbędnej każdego dnia a także ukochanej bo jednak się kocha "zupy" czy obraz jaki widzi Niklewicz w nas swoich współlokatorach tego okrągłego globu. Ten globalny nasz obiad z pięknej czerwonej zupy stał się niemożliwy do spożycia, choć artysta nie zabiera nam możliwości naprawienia tego stołu a zupa stygnie.

Okrągły stół, instalacja 2009

Druga poważnie intrygująca instalacja to "My dinner with Marian". Marian Griffiths to kuratorka, która właściwie była powodem tej prezentacji, ale zmarła w 2008 roku nie doczekawszy się otwarcia. Jest to więc jednocześnie forma pożegnania i hołdu dla niej od Adma Niklewicza. Instalacja jest niezwykle pobudzająca. Składa się z kwadratowego stołu na którym są dwa nakrycia czyli talerz serwetki a zamiast noża i widelca ogromne krawieckie nożyce, kartka pocztowa od Marian "Dziękuje za obiad, Beckett jest wspaniały, ale jakby co to zawsze jest Havel" Przy stole stoją dwa taborety do siedzenia z ogromną książką telefoniczną w miejsca siedzących. Ta wstrząsająca wiadomość że wszyscy (książka telefoniczna) siedzimy przy stole i się cenzurujemy (nożyce). Artysta jednak nas ratuje z opresji wszak na dwóch dodatkowych stołkach przy stole postawione są dwa kotły z zupą a w zupie przyklejone do chochli i zamoczone w jednym garze "Czekanie na Godota" a w drugiej Havel też przepięknie pływający w czerwonym barszczu. Ogromne pokrywki do kotłów oparte z przodu taboretów robią wrażenie rycerzy z tarczami chroniąc dostojnie swoich zatopionych w krwawej zupie książek.
Na obecnie trwawającej wystawie w galerii Slag nastąpiły zmiany w pracy zatytułowanej "Obiad z Marian". Jest teraz tylko jeden talerz ale za to dwie pary nożyc. Najważniejsze iż pojawił się wędrujący warkocz pod stołem, który porusza się od czasu do czasu mysim ruchem w granicach cienia stołu. Sympatyczny zabieg, znakomity efekt. Marian jest na pewno szczęśliwa. Adam Niklewicz to artysta który wprowadza widza w świat niezwykłego procesu eleganckiego myślenia, którego kręgosłupem tym razem jest zupa. Takie kontemplacje to intelektualna uczta do której AdamNiklewicz zaprasza wszystkich.

Obiad z Marian wersja druga w galerii Slag, instalacja 2010

Podróż literacka przez Biblię

2010-02-25T10:30:00.000-05:00

Od lewej poeta Cezary Dobies z swoim przyjacielem
ilustratorem Arturem Majką

Obaj panowie mieszkają najczęściej w Paryżu należą do grupy artystów, która już nie mówi o sobie "emigracyjny artysta" a po prostu artysta, który mieszka i tworzy gdzie chce i jak mu się podoba. Jest to piękny dzień dla nas, dlatego że pojęcie artysty emigracyjnego było sztuczne i poważnie nadużywane

Tomik ten to już czwarta pozycja w dorobku młodego toruńskiego poety, który z przyjemnością mieszka od czasu do czasu w Paryżu a od czasu do czasu w rodzinnym Toruniu. Całość tomiku to 43 wiersze podzielone na trzy rozdziały. Każdy rozdział rozpoczyna się rysunkiem niezidentyfikowanej twarzy. Następnie przychodzą wiersze przeplatane rysynkami. Wiersz otwierający tomik to:

Epilog

i próżne są wszystkie słowa

choć jasne i bez tajemnic

prawdziwym głosem jest tylko

głos dzwonu - on ufa

swej mowie

zwłaszcza kiedy się waha

Filozoficzne podejście lekkie skojarzenia i łańcuchowo wynikający strumień słów to cecha wierszy w tym tomiku. Sposób pisania poety pasuje jak brakująca połowa do ilustracyjnego stylu Artura Majki. Słowo z kreską uzupełniają się w Księdze imion bardzo zgrabnie. Artur to przede wszystkim artysta malarz, ma jednak na swoim koncie kilkanaście książek zilustrowanymi swoimi pracami.

Ilustrowanie poezji to jakby pisanie wiersza obrazem. Ilustracje Artura Majki są same w sobie poetyckie wszak są rysowane bardzo malarską kreską, może nawet pędzlem. Kreska jest bardzo ekspresyjna podcieniowana lawowanym walorem czerni. Każdy rysunek ma jakoby tło które wydaje się powiększonym fragmentem głównego rysunku a jednak jest to drugi nowy rysunek w kolorze tej samej lekkiej szarości. Rysunek znakomity kreską jakoby drżącą nadaje tego wyrazu malarskiego. Zresztą Majka to malarz nie obcy zupełnie Polsce, Francji czy USA. W lutym kolejna indywidualna wystawa w znakomicie położonej w sercu paryskiej dzielnicy Maree galerii Roi Dore dwa kroki od muzeum Picassa.

W wywiadzie przeprowadzonym przez Marka Wittbrota Artur Majka na pytanie:

Co Polaków odróżnia od innych nacji? odpowiedział:

- Polak, Niemiec, Francuz - czy tutaj można szukać różnic? Przede wszystkim liczy się stosunek do drugiego człowieka, reakcja na kogoś, kto jest obok. Wszyscy tworzymy jedno istnienie - człowieka.

Dla Artura Majki najważniejsze jest wyciągać z życia to co tylko artysta może zrozumieć, można o nim powiedzieć, że nie wybrał życia artysty a wybrał życie jako artysta.

Wiersz listopadowy poświecony Piotrowi Wliźle i ilustracja do niego, zaś po prawej ilustracja z wierszem Rzecz o "TW" poświeconym profesorowi który był kapusiem.

Paryż, styczeń 2010

Jeżeli chcesz otrzymywać info o wystawach polskich artystów zapisz się na mój E-mail list

Dorobek Daniela Wyszogrodzkiego na Internecie

2010-02-11T17:57:00.000-05:00

Daniel Wyszogrodzki

Daniela Wyszogrodzkiego znają wszyscy czytelnicy Nowego Dziennika a w szczególności grupa fanów magazynu Weekend, który prowadzi Janek Latus. Znają go także miłośnicy muzyki w szczególności fani The Band czy Boba Dylana. Jego dorobek od kilku tygoni jest dostępny w sieci.
W dorobku Daniela są rzeczy o których się innym nie śniło. Jest to znakomity autor, tłumacz, krytyk i fotograf. W ubiegłym roku Daniel zdecydował się opublikować większość swojego dorobku na Internecie na swojej autorskiej stronie. Znalazły się tam nie tylko bardzo stare piosenki, których jest autorem dla takich wykonawców jak Seweryn Krajewski czy Krzysztof Krawczyk i Goran Bregovic, ale praktycznie każdy rodzaj twórczości jaki uprawia nawet jeżeli nie cały to we fragmentach..
Zresztą jak sam obiecuje strona będzie nie tylko uzupełniana nowymi utworami, ale także przybywało będzie materiałów archiwalnych. Naturalnie można na stronie znaleźć biogram Daniela, którym dla mnie właściwie jest cały ten portal.
Treść zgrabnie podzielona na działy:musicale, satysfakcja, popkulturystyka,muzyka łagodzi, Leonard Cohen, obrazki z wystawy,
Każdy z nich ma swoje podrozdziały. Interesującym jest dział "Satysfakcja" w skład którego dostały się największe pasje muzyczne Daniela: Bob Dylan, The Band, The Rolling Stones, The Beatles i the King naturalnie Elvis. Prawdę mówiąc wszystkie są interesujące, ale tu podoba mi się konotacja satysfakcji takiej zwykłej codziennej. Sposobem naturalnym znalazły się na stronie wywiady z artystami takimi jak Norah Jones czy Tom Jones (nie rodzina), czy tłumaczenia piosenekLeonarda Cohena i Boba Dylana, ale równocześnie wywiady informacje czy fotografie.

Okładka wydania poezji
z autorskimi ilustracjami
Leonarda Cohena
w tłumaczeniua
Daniela Wyszogrodzkiego

Ważne jest to że strona jest nawigacyjnie sprawna, z każdego miejsca można się przenieść gdzie się ma ochotę i wyszukać sobie każde połączenie z inną częścią portalu. Dobrym pomysłem jest wykaz dziesięciu pozycji z całego portalu, które można znależć przy każdej odsłonie na dole strony a są to: Ostatnio dodane i Njaczęściej czytane, pozwala to stałym czytelnikom odnaleźć bardzo szybko nowości a potencjalnym nowym czytelnikom przegladać to co na stronie najpopularniejsze. Można także Daniela poznać bliżej prywatnie przeglądając jego kolekcję fotek w osobnych działach: rodzina, Ruda (żona Joanna), kumple i koty (prawdziwe nie musical). Strona jest gigantyczna i nie możliwa do przeczytania czy dokładnego przebadania dla zwykłego śmiertelnika, ale jest za to wielką frajdą niekończącą się przygodą i kopalnią wiadomości na tematy przeróżne. Dla Daniela GRATULACJE, dla internautów MIŁEJ PRZYGODY. Zresztą jak sam obiecuje strona będzie nie tylko uzupełniana nowymi utworami, ale także przybywało będzie materiałów archiwalnych. Naturalnie można na stronie znaleźć biogram Daniela, którym dla mnie właściwie jest cały ten portal.

od lewej córka Helena, ojciec Piotr, córka Agata i Daniel

Jeżeli chcesz otrzymywać info o nowych wpisach do blogu i o wystawach polskich artystów zapisz się na mój E-mail list

Portrety demonów

2009-10-19T11:18:00.000-04:00

Happiness

Andrzej Haladuda francuski fotograf urodzony w Polsce został kilka lat temu nowojorczykiem. Ma na swoim koncie mnóstwo nagród i resume ciągnące się na kilka stron. Swoje artystyczne wybory zaprowadziły go na nowojorskie parady Halloween.

Fotografia portretowa nigdy nie była mu obca i ma w swoim dorobku poważne liczby zfotografowanych twarzy. Tym razem rzucił sobie wyzwanie pokazania tych twarzy, które ukryły się pod halloweenową dekoracją, a wyszło z tego pokazanie halloweenowej dekoracji na twarzach obcych zupełnie ludzi, co zainspirowało Andrzeja do przygotowanie specjalnej wystawy poświęconej tylko niby zdeformowanym, niby nierealnym twarzom parady Halloween. Na miejsce prezentacji wybrał galerię Soho Photo w środku manhattańskiej TriBeCa. Soho Photo to organizacja artystów prowadząca swoją galerię od 1971 roku gdzie między innymi wystawiała swoje prace Ewa Rubinstein. Jest to alternatywna niekomercyjna galeria.

Andrzej Haladuda pokazuje na tej wystawie osiem portretów Halloweenowych, a jeden z nich nawet nosi tytuł "Happiness". Drugi o tytule "Clown" właściwie kończy grupę nie potworów i demonicznych przedstawień jakie na swoje twarze wybrali posiadacze zportretowanych makijaży.
Reszta to: "Frankenstein", "Death", "Vampire", "Witch", "Demon" i "Evil" a wszystkie pochodzą z parady w roku 2008. Przejmujące jest to że właściwie poza wiedźmą, która robi wrażenie jakby się wcale nie pomalowała, reszta pomysłów jest tak wykonana i dobrana że bardzo trudno jest dopatrzeć się za nimi ludzkich twarzy.

Na tym polega pomysł tych fotografii, świadomość nam mówi tam jest normalny człowiek za tą kurtyną farby, ale dlaczego właśnie ukrył się za pozorowanym diabłem wampirem czy śmiercią. Czy tak chciałby wyglądać a może takim być. Nie jest to dylemat, ale jest to superportret i każdy jest anonimowy a więc jest to nasze wspólne zdjęcie tyle że oni się dali pomalować a my jeszcze nie.
Wystawa trwa do końca pździernika w Soho Photo przy 15 White Street, New York, NY 10013

od lewej: Clown, Witch i Frankenstein

Wojna i wrocławski mszał z XV wieku

2009-10-19T11:00:00.000-04:00

kolejne inicjały: T, B, P i E

W katalogu nowojorskiego domu aukcyjnyego Bloomsbury na licytację mającą się odbyć w sobotę 4 kwietnia 2009 roku pojawił się obiekt opisany jako mszał łaciński z Wrocławia datowany ok. 1470 roku.

Jeszcze przed rozpoczęciem aukcji okazało się że mszał pochodzi z przedwojenych zbiorów Miejskiej Biblioteki Breslau obecnie Biblioteki Uniwersytetu Wrocławskiego. Naturalnie nie trwało to zbyt długo aby ustalić iż jest to jeden z wielu obiektów zrabowanych przez ustępujące wojska niemieckie pod koniec drugiej wojny światowej.
Tropem tego znakomitego iluminowanego rękopisu poszedł zespół ds. restytucji dzieł sztuki Ministerstwa Spraw Zagranicznych, który zwrócił się do Konsulatu Generalnego w Nowym Jorku z prośba o wycofanie obiektu z aukcji. Po dostarczeniu wystarczających dowodów prowinencyjnych, Dom Aukcyjny Bloomsbury wycofało mszał z aukcji pomimo faktu, ze opis zabytku został już wydrukowany w katalogu.
Po nawiązaniu znakomitej komunikacji konsulatu z domem aukcyjnym Bloomsbury, zwłaszcza z dyrektorem wykonawczym Bernardem Frelatem, wypracowano możliwość kontaktu z dotychczasową właścicielką panią Carol Stafford,co doprowadziło po kilku miesiącach do szczęśliwego końca. W ustaleniu skomplikowanej drogi prawnej pomogła Fundacja Kościuszkowska w osobie jej prezesa Alexa Storozynskiego, zaś w przeprowadzeniu mozolnego przebycia całej drogi życzliwość i zaangażowanie Polskiej Fundacji Kulturalnej w Clark a zwłaszcza jej prezesa Fredericka Czulady i jego doradcy prawnego mecenasa Marka Zawisnego. Sądzę że podziękownie należy się także konsulowi generalnemu Krzysztofowi Kasprzykowi za zmontowanie wspaniałej ekipy, która potrafiła obrobić z powodzeniem ten skomplikowany temat.

pierwsza karta mszału
z całym bogactwem dekoracji

Rękopisy z połowy XV wieku generalnie należą do rzadkich, a do tego bogato iluminowane to zupełny rarytas. Koniecznością jest do tego dodać że w Polsce mamy ich zaledwie kilkanaście. Jest dekorowany bardzo wysokiej klasy iluminacjami Kodeks Baltazara Behema, jest modlitewnik królowej (Bony?) przypisywany znanemu miniaturzyście krakowskiemu Stanisławowi Samostrzelnikowi, którego ze znanych siedmiu znakomitych dzieł tylko dwa znajdują się w polskich kolekcjach. Są to prawdziwe białe kruki, ale wszystkie wykonane już po 1500 roku, więc wcześniejsze tak jak opisywany mszał należy uznać za jeszcze większą rzadkość, można powiedzieć to "Biały Kruk w koronie". Dlatego tak cenną jest inicjatywa i kooperacja zespołu fachowców która doprowadziła do odzyskiwania tej pozycji.
Miniatury tego znakomitego mszału rzymsko-katolickiego układają się w tradycyjnym porządku. Jest tam pełnostronicowa scena ukrzyżowania i szesnaście inicjałów z ilustracją malarską litery przedstawiającą sceny biblijne i postaci świętych. Dekoracje inicjałów wydają się być na nieco wyższym poziomie artystycznym niż ogromna całostronicowa ilustracja ukrzyżowania, która prawdę mówiąc na ten czas nie pozostawia sobą wiele do życzenia. Do tego należy dodać osiemnaście pełnostronicowych bordiur praktycznie geometrycznych przypominających swoją skromonością te z końca XIV i początku XV wieku.

Praktycznie wszystkie iluminacje mają fragmenty złocone jak to w obyczaju było, których stan jest idealny, nie ma na nich ani śladu zniszczeń ani śladów upływu czasu. Kolory pigmentów ze względu na minimalną ekspozycję na światło dzienne pozostały świerze przejrzyste i jaśniejące pięknem farby jakby wczoraj położonej.
Mszał obecnie wyceniony na $120.000 nabyty w Bazylei w roku 1951 przez Harry Waltona ojca pani Virginii Walton został przekazany do Polski za pośrednictwem Polskiej Fundacji Kulturalnej w Clark. Symboliczny akt restytucji odbył się w obecności prezydenta Lecha Kaczyńskiego podczas spotkania z Polonią nowojorską w konsulacie generalnym RP w Nowym Jorku 22 września 2009.

całostronicowa minitatura sceny ukrzyżowania

Przyjemna szajba - kolekcjonerstwo

2009-08-07T19:47:00.000-04:00

Koperta przesłana z obozu internowanych i legitymacja więźnia z obozu internowanych w Darłówku

Typów kolekcjonerów jest tyle co gwiazd na niebie, oprócz tego są zbieracze którzy uważają się za kolekcjonerów. Jakie więc przedmioty są warte kolekcjonawania i kiedy zbiór staje się kolekcją. Mamy w sobie naturalną potrzebę gromadzenia przedmiotów, ale dopiero kiedy garść rupieci zostanie usystematyzowana możemy mówić o kolekcji.

Bardzo często kolekcje są podyktowane osobistymi gustami właściciela i z reguły takie są początki najlepszych i najcenniejszych zbiorów. Powód jest bardzo prosty zwykle nie myślimy że przedmioty jakie używamy dzisiaj - jutro będą poszukiwanymi starociami i je wyrzucamy. Tak było w czasach powstawania wolnych związków zawodowych w Polsce. Naturalnie mówię o czasach powstania Solidarności. Kraj cały roił się od tzw. ulotek i tysięcy innych druków ulotnych. Pewnie je ktoś zbierał nawet w tamtych czasach a to z powodów rodzinnych, a to z powodów patryjotycznych. Jak twierdzi właściciel "Archiwum Yoter" wiele z tych produkcji było wypuszczane do obiegu przez służby państwowe (milicja, SB, komitety PZPR itd.) poza oficjalnym obiegiem w celach zarobkowych i pewnie ma rację. Łatwy "chlebuś" był w tych kręgach zawsze mile widziany bez względu na ideologie. Mamy więc znakomitą profesjonalnie zarchiwizowaną kolekcję z tamtych czasów przez tajemniczego osobnika o imieniu Yoter, który wsadził to na SUPER MEDIUM internet. Dwie sprawy są tu ważne niezmiernie: 1. że kolekcja jest od początku na internecie, 2. że jest opisana i opracowana przez archiwistę a nie amatora.

Exlibris Wojciecha Kochlewskiego
wykorzystujący graficzne wartości
znaku Solidarność,
jednocześnie reprezentujący poglądy
właściciela księgozbioru,
jasno widocznym jest
że Kochlewski jest na NIE
i my wiemy, które "NIE"

Kolekcja Yoter składa się z rzeczy nabytych od innych, z obiektów, których ktoś chciał się pozbyć i poza internetem istnieje w formie nie tylko cyfrowej, wszak jest konkretnym zbiorem a właściwie dokumentacją tamtych czasów. Z mojego punktu widzenia to jest bardzo ważna i wysokiej rangi kolekcja. Dlatego że jest poza Polską, dlatego że jest na internecie, dlatego że świadczy o historii Polski za którą ktoś płaci. Dzięki takiej promocji biuletyny Solidarności pojawią się pewnego dnia na aukcjach w Sotheby's i Christie's. Mogą także medale, prześmiewcze banknoty (i tak nic nie warte), czy znaczki z obozów internowania walczących w Polsce o prawo do zadawania pytań. Incjatywa to cenna, czy się uda? Czy będą inni, którzy pójdą dalej, a może dołożą swoje trzy grosze do tego mieszka, który już istnieje. Są tam także obiekty z poza Polski co robi tą kolekcje jescze cenniejszą wszak pokazuje że "nie byliśmy sami" tym razem. Taka więc jest ta kolekcja, ale są też inne, które są i polskie i ważne. Dla przykładu kolekcjonerzy/inwestorzy, ale o nich innym razem.

Francuski i polski plakat wspierający powstanie Solidarności

Nekrolog Polskiej Zjednoczonej Parti Robotniczej, którą właśnie obalili założyciele czyli robotnicy - fajna partia czy fajni robotnicy?

Przeczytałeś tekst, pamiętaj żeby się wpisać na moją "Email List"

Pacuła z obrazami w Mighty Tanaka Gallery

2009-07-24T16:34:00.000-04:00

Spiked Revelation 2
olej na płótnie, 24"x36" 2008

fragment gdzie widać szrpnięcia
pędzla Rapid Motion olej na płótnie, 2008

Orginalność pomysłu na prezentację malarstwa zawsze jest pomocną w jego promocji. Wystawa Alexandra Pacula & JMR której kuratorem jest Alex Emmart została wsadzona do wnętrza sklepu do wynajęcia.

Najbardziej ujmujące w obrazach Alexandry jest jej gigantyczny rozmach z jakim maluje. Na płótnach wychodzących z pod jej ręki pociągnięcia pędzla są jak ślady huraganu, mocne, szybkie i ukierunkowane. Dyscyplina warsztatu stwarza u Alexandry bardzo mocne stylowo malarstwo przez co z łatwością rozpoznawalne z daleka. Po jednorazowym obejrzeniu obrazów Alexandry można jej rękę rozpoznać z daleka. Na wystawie w Mighty Tanaka Gallery b. mocne wrażenie robią obray ulic nowojorskich. Pełne wibracji, wszystko jest w ruchu, troszkę zamazane tu i tam i wszystko nocą. Ciemność dodaje dramaturgi i kontrastowości temu bardzo dekoracyjnemu malarstwu. Perspektywa z jakiej Alexandra widzi swoje obrazy nie zawsze jest zupełnie naturalna, często podnosi nas patrzących parę metrów wyżej co zdecydowanie powiększa horyzont. Malarstwo robuchane kolorami nie tylko miasto ale i martwe natury gdzie zwykły kieliszek urasta do czystego piękna a sam przedmiot jest czystą prowokacją do malowania. Obrazy Alexandry czyste stylowo, z bardzo solidną koncepcją widzenia świata przez kolor zapowiada się więc znakomicie, zapowiada dlatego że Alexandra jest dopiero na początku swojej artystycznej kariery i wygląda na to że zajdzie daleko. Do końca lipca można zobaczyć obrazy na 14 ulicy w każdy dzień tygodnia od 2:00pm-8:00pm poza wtorkiem pod nr 139W. Alexandra urodzona w Polsce mieszka prawie od dziecka w Nowym Jorku jest także jej sztuka związana z tym miastem maluje sceny z barów, portrety nowojorczyków i najważniejsze nowojorską zmieniającą się jak obraz w kalejdoskopie ulicę. Malarstwo Alexandry to dojrzałe malarstwo i warte uwagi kolekcjonerów.

Ardent Phenomenon olej na płótnie, 108"x84" 2008

średnie ceny
rysunki $300
małe obrazy $1800
średnie $3500
duże $15000

Katalog kompletny dzieł Zbyluta Grzywacza

2009-07-10T18:01:00.000-04:00

Czarne, jeden z cyklu 9 obrazów,
1994, olej na płótnie, 39"x31",
kolekcja prywata; Krzysztof Sztyber, USA

"Katalog kompletny dzieł Zbyluta Grzywacza"

Daltego o katalogu iż nie należy do naszej tradycji wydawanie takich dzieł. Kompletny katalog to podstawa rynkowa w promocji dzieł artysty, szczególnie po śmierci.
Katalog taki, który należy uznać za wzorcowy to kompletny katalog dzieł Zbyluta Grzywacza wydany z okazji jego retrospektywnej wystawy, która właśnie zakończyła się w krakowskim Muzeum Narodowym. Wystawa "Zbylut Grzywacz 1939-2004" została objęta honorowym patronatem ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego. Chwała mu za to i oby następcy pamiętali że potrzebujemy więcej takich dzieł, wzór już jest. Medal za odwagę i wyczucie należy się w tej sytuacji pani dyrektor krakowskiego muzeum Zofii Gołubiew, która nie tylko że kupowała obrazy Grzywacza za jego życia ale wkrótce po jego śmierci zdecydowała się na tak gigantyczne przedsięwzięcie jak ta wystawa.
Na prezentację złożyły się 248 obrazów, 137 rysunków, 24 grafiki, 16 rzeźb i 6 fotomontaży. Do tego filmy, projekcje i 112 fotogramów.
Sztuka Grzywacza utrzymana w najlepszej polskiej tradycji malarskiej jaką mamy, czysta realistyczna oparta na doskonałym rysunku, nienaganej znajomości anatomi i co najważniejsze wrażliwa społecznie na to co się dzieje i jak się żyje. Naturalnie parę drobnych "fascynacji" osiągnięciami innych autorów jest widoczne w niektórych pracach, ale nie są to naśladownictwa, a zwyczajny chwilowy zachwyt artysty artystą. Nigdy te zachwyty nie zdominowały twórczości Grzywacza ani nie stanęły na przeszkodzie do rozwoju jego własnej drogi w sztuce. Oprócz wielkiej wrażliwości na społeczne wydarzenia Grzywacz ani na sekundę w swojej twórczości nie zapomniał o najważnejszym - kobiecie. Kobieta występuje w twórczości Grzywacza praktycznie od początku do końca jego artystycznego żcyia. Zawsze znajduje dla niej miejsce, komentarz, współczucie i sposób na pokazanie że to jest piękno.

Portret grupy Wprost, 1980, olej na płótnie 31"x47",
kolekcja prywata; Ewa i Franciszek Kudelski

Grzywacz to artysta kompletnie świadomy mimo tego tworzy wraz z trzema kumplami z liceum nieformalną grupę artystyczną WPROST (Maciej Bieniasz (ur. 1938 r.), Zbylut Grzywacz (ur. 1939 r.), Leszek Sobocki (ur. 1934 r.), Jacek Waltoś (ur. 1938 r.). W charakterze artysty raczej nie leży przynależność do grup a wręcz odwrotnie ich unikanie. W tym przypadku nie chodziło o jakiś wspólny program na obalenie istniejącej sztuki, czy wzajemny wpływ na swoją twórczość a raczej o poczucie wspólnoty i temperatury tworzenia w skomplikowanych warunkach ustroju politycznego w jakim im przyszło żyć. Zabieg okazał się znakomitym pomysłem i związek "wprostowców" istnieje do dzisiaj.
Współautorem katalogu (Tadeusz Nyczek, Jacek Waltoś) i kuratorem wystawy a także "aniołem stróżem" całego przedsięwzięcia jest Joanna Boniecka. Dzięki jej poświęceniu, profesjonalizmowi i zupełnej dedykacji całość przedsięwzięcia doszła do skutku. Na szczęście nie zakończyło się na wystawie w Krakowie, obecnie można obejrzeć ją w zmiejszonym naturalnie wyborze w Miejskiej Galeri w Łodzi, są plany na kolejne pokazy nie tylko w Polsce.
Tak zrobiony katalog i taka promocja to najbardziej potrzebne działania dla dobra polskiej sztuki i polskich artystów. Świat pędzi przed siebie i nie ma czasu na litowanie się nad tymi których nie było na rynku dlatego że mieli inny ustrój czy dlatego że nie mogli dostać paszportu na wyjazd za granicę. Polscy artyści są wystarczająco dobrzy żeby trafić do wielkich kolekcji, na znane aukcje i do poważnych muzealnych zbiorów, ale muszą się pojawić na rynku. Jedyną drogą do tego jest ich wystawianie i ciągła promocja. Robi to świetnie powoli wgryzając się w trudny amerykański rynek nowojorski Instytut Kultury Polskiej, robią to osoby prywatne, przyszła pora żeby Polska promowała od środka swoje talenty i ich osiągniecia. Chciałbym mieć całą półkę takich katalogów, chce mieć na niej: Szukalskiego, Nowosielskiego, Topolskiego, Czapskiego, Wróblewskiego i cała gromade innych nawet tych których nie koniecznie lubie. Czy doczekam następnego...

Brama polskiego piekła, 1996, olej na płótnie 212"x259", koncepcja Grzywacza, wykonanie: Zbylut Grzywacz, Andrzej Klechowski i Mirosław Sikorski, własność; Muzeum Narodowe w Krakowie

ArtHamptons 2009

2009-07-09T19:09:00.000-04:00

Warhol Andy, Michael Jackson, 1984.

Polimery z sitodrukiem na płótnie. 30 x 26 cali.

Spodziewany poziom uzyskanej ceny

to więcej niż 10.000.000 dolarów.

Jedziemy do Hamptons w najbliższy weekend na drugie międzynarodowe targi sztuki ArtHamptons 1900-Present.

Od piątku rozpoczynają się drugie międzynarodowe targi sztuki ArtHamptons. Targi ubiegłoroczne były bardzo udane więc organizatorzy posunęli się w tym roku do zaproszenia galerii zpoza Stanów Zjednoczonych zwiększając tym samym ofertę w porównaniu do roku ubiegłego o 33%. Na targach pojawi się 65 galerii z dziełami sztuki o wartości ponad 200.000.000 dolarów. Jest to spora suma, ale należy pamiętać że rejon Long Island zwany Eastendem należy do dużej grupy najbogatszych ludzi tego świata. Tacy ludzie inwestują bardzo duże sumy w dzieła sztuki, choćby dlatego żeby nie trafić na następnego "geniusza" typu "Bernie" i nie stracić wszystkiego, najwyżej jakaś jedna czy druga dobra kopia. Zresztą jak mówi przysłowie kolekcjonerskie, jak nie masz "fałszywki" to znaczy że kolekcja jest licha, albo odziedziczona. Wybór miejsca na tego typu targi sztuki jest więc strzelony w dziesiątkę. Miejscowi kolekcjonerzy nie muszą się więcej włóczyć na drugi koniec świata żeby nabyć następną pozycję do swojej kolekcji.
Większość obiektów na targach jest wyceniona pomiędzy 3.000 a 3.000.000 dolarów. Można powiedzieć sztuka na każdą kieszeń nie tylko dla najbogatszych. Poza głównym nurtem cenowym naturalnie są i inne oferty jak ta z Vered Gallery proponująca portret Michaela Jacksona autorstwa Andy Warhola za około 10.000.000 dolarów.
Wygląda na to że powodzenie targów będzie ogromne. Ludzie ciągle inwestują swoje pieniądze a cóż lepszego może być do znalezienia w obecnej chwili na rynku od zawsze bezpiecznej sztuki. Rynki finansowe inwestycje w nieruchomości i ogólny kryzys gospodarczy plus afery typu "Bernie" spowodowały że publiczność straciła zupełnie na wiele lat zaufanie do tradycyjnych mechanizów inwestycyjnych. Wiele z tych osób będzie poszukiwało dla swoich pieniędzy nowych form i nowych rynków i jednym z nich będzie rynek sztuki. Sztuka jako taka zawsze była świetnym miejscem na wsadzenie kasy, tyle że jest to rynek wymagający odrobiny pasji, bardzo dobrego gustu i przygotowania merytorycznego. Wszystko to nie jest takie trudne ani skomplikowane ale jednak nie w każdym banku siedzi doradca od sztuki, który powie jakie obrazy czy rzeźby kupić w tym miesiącu a jakie w następnym.
Wystawcy na targach ArtHamptons oferują sztukę od 1900 roku po dzień dzisiejszy a więc pokrywa to praktycznie trzy wieki. Będzie to oferta bogata i szeroka w sensie mediów, będzie malarstwo, grafika, rysunek, rzeźba, fotografia, ale także conieco rzemiosła artystycznego i mebli.
Trójka artystów otrzyma na otwarcie targów nagrodę honorową za całokształt twórczości; malarka Jane Wilson (ur. 1924 r.) fotograficy; Elliott Erwitt (ur. 1928 r.) i Lillian Bassman (ur. 1917 r.). Uroczystości dla tłumów rozpoczynają się w piątek (10 lipca w południe) a kończą w niedzielę (12 lipca o 6 wieczorem). Wstęp na teren targów to 20 dolarów dziennie a z każdego dnia dochód zostanie przeznaczony na utrzymanie okolicznych obiektów historycznych. Informacje o wystawcach i jak dojechać oraz kompletny program znajdują się na stronie targów www.arthamptons.com

War on perfection

2009-07-07T18:02:00.000-04:00

photo taken while passing Tunel town in Poland actually passing under the town through the tunnel

War on PERFECTION

This is a presentation of my view on Art Photography. In general I call it "War on Perfection" but every show has its battle name. This is a battle of iPhotography what translates to photos taken by iPhone. More will come...
Now why I call it War on perfection:
I am sick and tired of perfection. In this case "Perfect photographs" Do You remember Hollywood movie when Michael Douglas ask the question "What is wrong with this picture?" while holding burger in his hand and comparing it with the picture above the cashier? My answer to that: "Everything", yes everything is wrong, we don't have any more photographs showing the world which surround us. Everything must be PERFECT even a burger. So I decided to make shots which you may connect with pictures in your memory, something what you can feel and see. As we know it isn't perfect. Can we have more light then the sun is giving us? Yes we can, but I don't want it, let me use what we have. Can we have more pixels in this file? Yes we can, but I don't want it, I leave it to the people who must photograph burgers.
So, what am I doing here? I capture the essence of our vision, the way we see the world, and try to freeze the colors the movement and emotion connected to it.

photo taken right before very heavy rain

Kamera cyfrowa i komputer zastąpione dziurką w tekturowym pudełku

2009-06-29T14:48:00.000-04:00

Szkic pokazujący jak

nakładają się dwa obrazy

naświetlone przez dwie różne osoby.

Brzmi to może śmiesznie, ale szalona koncepcja udaje się z powodzeniem. Wymyślili ją parę lat temu i prowadzą dalej dwaj galernicy ze Stuttgartu Przemek Zajfert i... Koncepcja jest niby prosta, bo któż nie zna urządzenia "camera obscura", praktycznie każdy a na sto procent każdy fotograf. Cały projekt jest zadedykowany polskiemu artyście Romanowi Opałce.

Koncepcja: galeria buduje tekturowe pudełko na którego denku znajduje się światłoczuły film, który aby naświetlić należy nakłuć przgotowaną szpilką otwór w zaznaczonym miejscu tekturowego pudełka i zakleić go przygotownym kawałkiem taśmy po prawidłowej ekspozycji. Ekspozycja jest z reguły długotrwała poza ujęciami w pełnym słońcu, zresztą kamera przychodzi z instrukcją obsługi i tabelą czasów jakich należy użyć w stosownych warunkach oświetleniowych.
Powstaje z takiego zabiegu arcy ciekawa odbitka wszak połowa fotki z reguły przypada jednemu a połowa drugiemu wykonawcy zdjęcia, którzy się nie znają i najczęściej wykonują fotkę w różnych częściach globu.

Dochodzi do tego prosto, galeria wystawia raz w tygodniu dwie dziurki (czyli dwa numery) na ebejową aukcję na internecie. Szczęśliwy nabywca dajmy na to dziurki nr. 160 otrzymuje przesyłke od galeri z adresem szczęściarza z nr 161 gdzie ją po naświetleniu wysyła, a ten z kolei przesyła całość z powrotem do galerii, gdzie cała fotografia jest wywoływana i powstają w ten sposób trzy odbitki, po jednej dla obu twórców i galerii. Rewelacja tego pomysłu polega na tym że są to fragmenty życia ludzi ze sobą nie związanych połączone w jeden łańcuch obrazu przdstawionego przy pomocy fotografi. Osoby które się nie znają nie mając nic ze sobą wspólnego nagle łączą się w jeden strumień świadomości. Czy jest to odpowiedź na pęd jakiemu się poddajemy ze względu na wynalazki takie jak internet czy iPhone, który już trudno ustalić czy jest telefonem, komputerem personalnym a może zwykłym "szpiegiem osobistym" przekazującym ciśnienie i zawartość cukru we krwi właściwym władzom? Na zakończenie "smaczna" wiadomość, Przemek Zajfert i Burkhard Walther obiecują że po zebraniu (nie wszyscy przesyłają naświetlone filmy w przyzwoitym czasie) sensownej liczby fotek będą to wydawać w formie albumu powiedzmy nr. 1-400 po czym 401-800 itd. Najważniejszą różnicą w ich koncepcji a Opałki jest to że ich kocepcja się nigdy nie skończy dopóki ktoś to będzie kontynuował a więc jest to koncepcja WIECZNA.

Fotografia powstała z dziurki #125 wykonanej przez Mary Fahy z Columbus

w Stanach Zjednoczonych i dziurki #126 przez autora tego blou z Nowego Jorku

Janusz Skowron w zaprzyjaźnionej kawiarni Starbucks na Manhattan Ave.

2009-06-29T14:44:00.000-04:00

Przed zimą, akryl na płotnie - 2008

Poszukiwanie wiosny, akryl na płotnie - 2008

To będzie już 25. mini wystawa w kawiarni Starbucks na Manhattan Ave. której jednoosobowym dyrygentem jest Janusz Skowron.Skowron uprawia malarstwo, grafiką warsztatową, fotografię i rysunek. Poza tym wszystkim jest działaczem z powołania, organizuje wystawy, jest jednym z najbardziej aktywnych członków grupy artystycznej Emocjonaliści, w której pracuje już ponad 12 lat, do tego prowadzi zajęcia plastyczne dla seniorów i organizuje ich życie kulturalne. Pomysł prezentacji sztuki w kawiarni Starbucks narodził się w czerwcu 2007 roku, a więc mamy drugą rocznicę. Na 25. prezentację Skowron wybrał swoje malarstwo. Prezentuje trzy spore olejne obrazy. Tytuł wystawy to "Poszukiwanie wiosny". Janusz pokazuje że, można skromnymi środkami i niewielkim nakładem finansów zrobić fajne i nie na chwilę prezentacje sztuki.

Każdej mini wystawie towarzyszy mini katalog kolorowa łamana na trzy broszura z informacją o prezentowanym artyście, reprodukcjami wszystkich wystawionych prac i listą artystów do tej pory pokazywanych, która w tej chwili obejmuje już 25 nazwisk. Inicjatywa nie tylko godna pochwały ale naśladowania. Starbucks to miejsce, gdzie przesiaduje tłum praktycznie o każdej porze dnia, a więc promocja jest spora, ludzie pytają o obrazy, piszą mejle do artystów i organizatora.

Janusz rozumie artystów, może dlatego jest mu łatwiej podejmować ciekawe i proste w zamyśle akcje. Na Greenpoincie gdzie jest co najmniej kilkunastu polskich artystów, powinno być pełno poskiej sztuki w polskich miejscach, ale jakoś nie ma. Może nie wszyscy lubią jak jest ładnie?
Wystawę można oglądać do 15 lipca

Lato, akryl na płotnie - 2008

Filmy Luksus i Szklana pułapka na XII BiFF

2009-06-29T14:37:00.000-04:00

Kadr z filmu Szklanna pułapka

Od 5 do 14 czerwca można się zapoznać z twóczością niezależnych artystów filmowych z całego świata na dorocznym Brooklyn International Film Festival.
To już XII rok prezentacji niezależnych artystów spoza głównego nurtu i kina komercyjnego na nowojorskim Brooklynie. Mamy dwóch polskich artystów i ich dwa krótkometrażowe filmy do obejrzenia.
Jarka Sztandery trzydziestodziewięciominutowy film Luksus i piętnastominutowy dokument Szklana pułapka Pawła Ferdeka.
Film Luksus wyświetlany był także na nowojorskim festiwalu polskich filmów Hani Hartowicz kilka tygodni temu. Film otrzymał już nagrodę główną w wysokości 5.000 zł z Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Poprzedni fim Jarka Sztandery Po Cud o wyprawie niepełnosprawnych do sanktuarium w Lourdes na południu Francji otrzymał już wcześniej kilka nagród przeznaczonych dla filmów krótkometrażowych. Luksus opowiada o skomplikowanej relacji między pedofilem a jego partnerem.
Szklana pułapka to z kolei tzw, "pierwszy dokument" czyli studencki film Pawła Ferdeka. Ferdek to podróżnik, scenarzysta i reżyser, absolwent wydziału Stosunków Międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim, akademii grupy teatralnej Gardzienice i Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy.
Oba filmy i ich autorzy to dla mnie znak rosnącej niezależności polskich twórców od polskiego przecież małego rynku. Festiwal Brookliński ciepło przyjmowany przez lokalną nowojorską prasę począwszy od New York Times aż po etniczne gazety jak Nowy Dziennik to dobre forum do pokazania światu swoich debiutanckich utworów. W takim miejscu zawsze jest większa szansa bycia zauważonym nawet jak się nie dostanie do Holywood na drugi dzień.

The Film Factory Rutgera Hauera w Rotterdamie

2009-06-29T14:35:00.000-04:00

Okładka filmu Lecha Majewskiego
Ogród ziemskich rozkoszy
w wersji amerykańskiej

Lech Majewski nasz mistrz od magicznych filmów siedzi w pociągu jadącym do Rotterdamu gdzie został nauczycielem. Lech Majewski, którego filmy na DVD nareszcie można kupić w USA, podjął się pracy jako nauczyciel w niezwykłej zupełnie szkole. Szkoła znajduje się w Rotterdamie, a została założona przez znanego aktora Rutgera Hauera (Nighthawks, Blade Runner, Wanted - Dead or Alive). Cały projekt nosi nazwę Film Factory i gromadzi ludzi z całego świata tak nauczycieli jak i studentów w czerwcu na 10 dni. Każdy z 30 studentów robi film pod okiem jednego z mistrzów, którzy zmieniają się co roku.
Majewski człowiek niezliczonych talentów jako artysta najbardziej zadziwa swoim zasięgiem na cały świat. Przez ostatnie parę lat wystawiał swoje dzieła w najważniejszych muzeach sztuki współczesnej na świecie począwszy od nowojorskiego MOMA przed paru laty, aż do Nowej Zelandii i Irlandii przed paroma tygodniami.

Muzeum Sztuki Współczesnej w Łodzi z ekspozycją Lecha Majewskiego

Jest w ciągłym ruchu. Jeździ po świecie pracując praktycznie wszędzie. Stworzył w ten sposób nie znany w Polsce do tej pory typ artysty międzynarodowego czyli światowego. Mimo tego że "mieszka" w Polsce jednak większość czasu spędza poza krajem. W żaden sposób nie ogranicza się ani do polskiego odbiorcy, ani do osób, z którymi współpracuje. Praca bez granic co w przypadku Lecha Majewskiego to robienie sztuki teatralnej w Niemczech, nauczanie w Holandii, malowanie w USA, montaż filmu w Polsce i w międzyczasie pisanie poezji i komponowanie muzyki. Myślę, że mogę mu nadać tytuł "Ambasadora Polskiej Sztuki". Jest go wszędzie pełno bez względu na to, czy pracuje, czy wystawia.

Lubomir Tomaszewski ogniem malowane

2009-06-29T14:14:00.000-04:00

Rzeźba Lubka, która została przyjęta
jako logo przez grupę Emocjonalistów

Rzeźby Lubomira Tomaszewskiego budzą bardzo różne reakcje wśród miłośników sztuki, a szczególnie ostatni wynalazek Lubka - ogniem malowanie. Lubomir Tomaszewski dla przyjaciół i artystów po prostu czule Lubek jest artystą nie tyle kontrowersyjnym, co budzącym skrajne emocje wśród kolegów artystów i kolekcjonerów. Jedni mówią ... to nie sztuka to korzenioplastyka ..., czy ... no to co on tam zrobił, przecież znalazł kawałek kamienia i dołożył blachę ...

Nie myślę że jest to aż takie proste choćby dlatego że gdyby było każdy pewnie by chętnie sobie zbudował wielką piękną rzeźbę w swoim ogródku. Nie to jednak jest ważne. Lubek tworzy rzeźby z duszą jego prace prorywają odbiorcę właśnie tym że nie są trudne do zrozumienia, tym że tylko budzą mechanizm skojarzeń i wspomnień w patrzącym na jego prace.
Sztuka Lubka to frajda kiedy się patrzy, to frajda kiedy się postawi "już swoją" w domu to także frajda kiedy się o tym mówi. Prostota skojarzeń form naturalnych, na których Lubek opiera swoje główne konstrukcje zawsze zadziwia i imponuje. Po dołożeniu swoich "trzech groszy" z tych zwykłych kamieni i kawałków drewna wychodzą cuda. Stwory, tancerze, muzycy, zwierzęta, instrumenty i dobre duchy to główna armia Lubka twórczości. Wszystkie rzeźby mają warstwę poetycką, są zawsze co nieco niedopowiedziane, zostawiając miejsce na domyślność i interpretację.Lubek profesor emerytowany, założyciel grupy artystycznej Emocjonaliści, kumpel artystów i przyjaciel kolekcjonerów.
Zaprzyjaźniony od lat z Galerią Skulski w New Jersey właśnie tam obecnie pokazuje swoje dzieła. Galeria należy do Polish Cultural Foundation i jest prowadzona przez od lat z Lubkiem zaprzyjaźnioną znaną malarkę Aleksandrę K. Nowak. Lubek na tej wystawie trwającej od 12 czerwca do 23 lipca pokaże swoje reliefy, malowane ogniem obrazy i naturalnie rzeźby.
Otwarcie wystawy w piątek 12 czerwca o 20:00.

Rzeźba Myśliwy zrobiona z drewna i blachy miedziane

Targi sztuki w Bazylei po raz 40

2009-06-26T18:39:00.000-04:00

Obrazy Joanny M. Wężyk które będą prezentowane na targach w Bazylei

Ponad 300 galeri z całego świata za kilka dni będzie oferować sztukę wykreowaną przez artystów XX i XXI wieku. Malarstwo Joanny M. Wężyk znajdzie się w towarzystwie takich rekinów współczesnego rynku jak: Damien Hirst, Andy Warhol, Roy Lichtenstein czy Balthus, a to tylko czterech z ponad 2.5 tysiąca artystów, których prace zobaczą goście na tegorocznych targach sztuki w Bazylei.
Targi te pomyślane są od początku (1969) jako prezentacja sztuki kalibru muzealnego i startujących nieznanych artystów. Malarstwo Joanny M. Wężyk zmierza prosto na najwyższą półkę - dlatego warto tą artystke śledzić. Poczynania i efektywność wystawiennicza od kilku lat stawia Wężyk jako jedną z bardziej interesujących artystek z Nowego Jorku. Dodać należy do tego świetnie rozwijającą się karierę naukową Wężyk wszak jest adiunktem w School of Visual and Performing Arts i wykałada na Uniwersytecie Kean w New Jersey. Zainteresowanie kolekcjonerów obrazami Joanny rośnie systematycznie, nie mam cienia wąpliwości że po targach w Bazylei rzucą się na jej dzieła także polscy kolekcjonerzy.
Portfolio Joanny M. Wężyk można obejrzeć na jej autorskiej stronie internetowej.
Piszcie do Joanny na jej e-mail joannawezyk@yahoo.com

Artyści - kolekcjonerzy - kolekcje

2009-06-19T19:19:00.000-04:00

Akwarela Judyty Sobel z lat pięćdziesiątych, kolekcja autora

Witam, witam... witam serdecznie. Przyjaciół, artystów i kolekcjonerów. Blog ten będzie zbiorem informacji o życiu i pracy polskich artystów (nie zawsze tylko polskich), o ich wystawach, pracowniach i sukcesach. Do tego należy natychmiast dodać kolekcjonerów i ich wspaniałe kolekcje polskiej sztuki, rozproszone po całym świecie. Rozpoczynam pisanie blogu 29 maja 2009 dokładnie w 20 rocznicę mojego przybycia do Lipert Gallery na Greenpoincie, której właścicielem był Zbigniew Legutko i dla którego udało mi się przepracować jeden rok. Poznałem tam wielu wspaniałych artystów i kolekcjonerów. Dla osób które interesują się sztuką ten blog będzie pomocnym źródłem informacji o tym co robią i jak żyją polscy artyści. Ufam że będą możliwości wizytowania pracowni artystów na ich zaproszenia i obejrzenia z pierwszej ręki jak i nad czym obecnie pracują. Ufam że z czasem kolekcjonerzy polskiej sztuki będą często wizytować mój blog żeby znaleźć informacje o swoich ulubionych artystach i śledzić ich losy i ich dzieł. Nowy Dziennik zawsze bardzo przyjazny polskim artystom będzie teraz dodatkowo forum publicznym gdzie można pogadać, lub skomentować innych praktycznie anonimowo bez strachu o awanturę.
Sam wystawiam z grupą artystów Lubomira Tomaszewskiego Emocjonaliści, która składa się z ponad 20 artystów z różnych części świata. Mam na swoim koncie prowadzenie galerii, kurowanie kilkunastu wystaw innych artystów a także kolekcję prac polskich ilustratorów i prac na papierze artystów polskich pracujących poza Polską. Od wielu lat jestem dyrektorem artystycznym Nowego Dziennika dla którego pracuje już kilkanaście lat. Można się ze mna skontaktować przez e-mail pod adresem:mietko